• 1915-2015

  • Գրանցեք ժամանակակից էլեկտրոնային փոստ

  • Status4ka.Միկրոբլոգ՝ ներկի՛ր վիրտուալ կյանքդ


ՄՈՒՏՔ
Մոռացե՞լ եք | Գրանցում

Mer Hovo - Dajan Kyanq

00:05:05

Armenchik "Hayasta...

00:05:08

Rido- я мечтаю....

00:03:31
3 0 0.0

Jandro - Как быть

00:04:25
6 0 0.0

NERSIK ISPIRYAN ft. ARA...

00:04:51

Дима Карташов и KReeD -...

00:03:35
1 0 0.0

Hayko & Diana - His...

00:04:38
4 0 5.0

DJ Davo Presents; Varta...

00:04:01
21 4 3.0

MS-Kkardas Ser Im Namak...

00:06:17
23 8 5.0

Ժամանակ


Ժամանակի ձեռք բերում ունեմ : Ներկայումս ժամանակն ավելի  շուտ է անցնում ու դա բավականին էլ դուրեկան չէ: Ես ափսոսում եմ , որ ժամանակս անտեղի օգտագործել ու վատնել եմ ինչ-որ բանի համար : Ժամանակը թանկ է : Սովորեք ժամանակը ճիշտ օգտագործել ու մի՛ փորձեք ուղղակի այն ծախսել : Շատերը ցանկանում են ստանալ ժամանակ , բայց չեն կարող....Որովհետև ժամանակին չգիտեին` ինչպես օգտագործել ժամանակը : Ժամանակը սովորեցրեց սովորել , ես ժամանակին ոչինչ չհասկանալով  ուղղակի ապրում էի , բայց հիմա հասկանում եմ , թե ինչքա՜ն թանկ բան է ժամանակը : Ժամանակը սովորեցրեց ճիշտ ապրել , ապրել` գիտակցելով , հասկանալով ու ապրելով ապրել : Ժամանակը  շուտ է անցնում , ես պետք է սովորեմ ամեն ինչ , որովհետև ժամանակը այնքա՜ն արագ է անցնում , որ ես ոչինչ չեմ հասցնի անել : Ժամանակը զգացմունքների առաջատարն է, առաջնորդը, գլխավորը...Բայց ժամանակը սրտի բարեկամն է, նա հնարավորություն է տալիս սրտին ըմբռնելու իր հետ կատարվածը: Ցավոք ժամանակը հետ բերել չի ստացվում և ապրել ժամանակի ձեռքում անցկացրած նախկին հրաշալի օրերը...չի լինում:  Ժամանակն է այն դատավորը, որ վերջում պատժելու է բոլորին, որ ոմանց ստիպելու է զղջալ բոլոր քայլերի համար կամ որ բարի է գտնվելու և թողնի, որ վայելես վատնածդ ժամանակի պտուղները:Ու հենց ժամանակի սրընթաց վազքի հետ էլ չքվելու են բոլոր երազանքները, ցանկությունները, մտքերը, պատկերացումները, պլանները...Ասում են՝ հույսը վերջում է մեռնում, բայց մեռնում է չէ՞ :


Ժամանակ ժամանակ տուր , որ 
ժամանակիս հետ ճիշտ վարվեմ...

Կատեգորիա՝ Հետաքրքիր | Ավելացրել է՝ Эгоистка♥)

Սպիտակ խավարի հրաշքը...

              
Սպիտակ էր դարձել ամենը:Շաղախվել էր ձյան պես ու թևածում էր արևի տակ, հալվում էր ու հոսում մայթերով: Սպիտակ էր դարձել նաև անցյալ վայրկյանները, որ գոյության բացակայության պատճառով ցրվել էին, վերացել էին: Սպիտակ էր ամենը, ու այն ամենը ,ինչը ուղղակի պետք էլ չէր գալու: Սպիտակել էր ու ցնդել էր՝ առանց հետք թողնելու:
 Սև էր միայն վարագույրի հետևից շողշողացող արևը: Սև էր, որովհետև չունե՛ր տարածք էլ լույս տալու: Կորզել էր իր մեջ, վերացրել անհետ, թաղել էր նրա հետ, որ չգտնեի. սպիտակել էի նաև ես: Կորավ, գնաց, անցավ անհուն վայրկյանների հոսքի միջով ու ապաստանեց վայրի բնության աղաղակներում: Սպիտակ էլ մնաց, մնաց, որ ասի, կանգնի ու նայի պարտված ստվերներին, իր կորցրած անզուսպ թշվառականներին:Սպիացրեց դեռ սև դարձած հուշերը, այրեց դեռ փոշի դարձած մանրէները: Հաղթեց անհաղթահարված արգելքները... 
Ահա՛, վեր թռավ ու դարձավ հսկա արգելք: Ահա՛, կարողացավ կանգնել ու այն էլ դեպի վեր՝ անկատար բարձրունքին: Սպիտակել էր ու տարածում էր իր ճիվաղները, անվախ էր ու սփռնում էր իր մնացորդները:
  Սպիացրեց ու մաքրեց արյունոտված հին վերքերը: Սփռեց սպիտակը ու ներկեց անցյալի բոլոր սև կետերը: Թևեր չուներ, բայց թռչում էր ու չէր ընկնում: Գույներ չուներ, բայց ներկում էր ու չէր սպառվում: Անցյալ չուներ, բայց ստեղծեց ներկան՝ մաքուր ու անաղարտ: Սպառեց այն, ինչը չուներ էլ սպառելու համար: Վերցրե՛ց, սպի դարձած լապտերները, հանգեցրեց հոգուս վառ մնացած մոմերը, այրեց սև թղթերը, սպիտակ էր ,միայն սպիտակով սպիտակեցրեց: Ներկեց ամեն ինչը, որը ներկվելու կարիք էլ չուներ նույնիսկ: Ներկեց ու գնաց, թողեց իր գույները անջնջելի...
                    
Քամի էր դարձյալ, բայց այս անգամ չկար  հալվող ձյուն, չկար «սպիտակի» կարիքը: Հանդարտ էր՝ աղաղակներով լի: Դժոխք էր, առանց սպիտակի երանելիության: Վայրկյանները կանգնեցին անավարտ թվացող րոպեների մեջ, էլ չկար սպիտակը, էլ չկար նրանց ճանապարհը պարզությամբ ու մաքրությամբ կերտողը: Էլ չկար սպիտակը իր անջնջելի գույներով: Խլացավ....
  Երանգ էր, խոշորացում էր, անհետացում էր, բայց սպառնալիքի անկեղծ բացը աննկատելի էր: Հա՛, չէր երևում նրա գույների բարդ հայացքը՝ դեղինը, սևը ու բնության ճչացող, ոսոխ կարմիրը: Չէ՛, այն չէր թաքնվել իր վախկոտության մեջ, այլ կանգնել էր բաց մարմինների առաջ և սպասում էր ընտրությանը՝ սպիտա՞կ,սև՞ թե՞ կամիր: Բայց գույների անորոշությունը ստիպեց լռել, հաղթեց անշուք սպիտակը:
  Խավարը թևածեց արդեն հոգիս: Չմնաց մի սպիտակ անկյուն, որ չսևացներ իր գույներով: Չմնա՛ց մի մաքուր պաստառ, որ չսպիանար, ջնջվեր ,գնար: Ցուրտ չէր, բայց նորից «սպիտակ ձմեռ» տիրեց առանց սպիտակի: Քամի էլ չկար, նույնիսկ օդն էր սկսում ցնդել: Վախվորած հայացքներս այդպես էլ սկզբունքորեն չկանգնեցին մի կետում: Ակնթարթ էր, երբ ես արդեն ամեն ինչ գիտակցեցի:
      
 Մի պահ մոլեգնեցի և կանգնեցի երկմտանքի առաջ ու այդպես էլ չհասկացա, թե ինչ եմ ուզում անել: Եվ արդյոք պետք է անեի: Կարելի էր ամեն ինչ թողնել այնպես, ինչպես այն  կար և չխառնվել դրա շարունակական ընթացքին, թեկուզ և մահ, թեկուզ և աշխարհ, թեկուզ և շարունակությունը լինի անգոյացման եզրը, մե՛կ է ,չգիտեի՝ ինչ անեի: Սպիեր էլ չմնացին, սկզբում սպիտակեցին, իսկ հիմա սևացան ու անհետացան: Հուշերս, այ հուշե՜րս ավելի խորացան: Չե՛մ էլ հիշում ՝ինչպե՜ս, բայց նորից արթնացան մեջս. սպիտակ ու սև, մե՛կ է, անիմաստ է ինչ-որ մեղավոր փնտրել:
             
 Արևոտ օր էր, ամառ էր արդեն: Դեղինը ներթափանցեց դեռ այնքա՜ն շուտ: Իսկ աշունը մնաց տերևաթափ ու չորացած փետերի հույսին:
 Ջրով պատվեց ու դարձավ սպիտակը կապույտ: Էլ ինձ ի՞նչ էր մնում, եթե ոչ միայն նայել գույների համադրությանը ու հասկանալ, որ դա ուղղակի խաբկանք է, կամ խավարի չար կատակներից, որոնք փորձում էին ջնջել իմ մեջ էությունը: Սպիտակ, սև, դեղին, կարմիր, կապույտ ու վերջ:
                 Գույների խավար, վախ, կորուստ, մտածելու կարողություն, խաբկանք, որը հավասարվեց «Ոչնչին»: Ու այն  «ոչնչին», որը ես էի ստեղծել:
 Հավատա՛, չկան օրենքներ, որոնք քեզ կարգելեն ինչ-որ բանից զուրկ պահել, կան միայն այնպիսի օրենքներ, որոնց առաջ պատասխանատվության վախն է ստիպում հետ կանգնել: Այդպիսի մի օրենք էլ նրա գույներն էր: Չէ՛, իրավունք չունեի չթողնել նրան տարածվել: Բայց իրավունք ունեի իմանալու, որ այդ սպիտակը խավարի մղձավանջներից «գույն» ստացած անպիտան իր էր: Ուղղակի «Ժամանակ խլելով ոչինչ» էր:Չէր էլ կարող խլել ինձանից նույնիսկ սեփական ինքնազգացողությունս, որովհետև ես ինքս էլ իրականում չկայի: Դեղինը, սևը ու մնացած գույները արդեն մթագնել էին ուղեղս: Նրանց դա հաջողվեց, բայց ապարդյուն. հիշողությանս մեջ կորզած ամեն ակնթարթը անջնջելի է: Ճի՛շտ է, այն ամենը ,ինչը կար հոգումս «սև»-ոտվեց, բայց մնաց իմ ներսում:

  1.                                    Այն ամենը, ինչը բնությունն է ստեղծել, չի կարող գեղեցիկ չլինել։ Այդ գեղեցկությունը նկատել ու վայելել է պետք։ 
  2. Վայելի՛ր բնության պարգևած ամեն ակնթարթը, վերցրու՛ այդ բերկրանքը։ ♥
                                 Սպիտակ խավարի հրաշքը....

Կատեգորիա՝ Տխուր | Ավելացրել է՝ ToM)

Մենք հիշում ենք, Մենք պահանջելու ենք:

Կարդալու համար սեղմեք այստեղ՝



Երիտթուրքական պարագլուխները որոշեցին բնաջնջումը իրականացել 3 փուլերով: Առաջին փուլում բանակ զորակոչվեցին բոլոր 15-45 տարեկան հայ տղամարդիկ: Նրանց զինաթափեցին 50-100 հոգանոց խմբերով առանձին-առանձին բնաջնջեցին: Բռնագրավվեց նաև հայերի սակավաթիվ զենքն ու զինամթերքը: Ծրագրի երկրորդ փուլով սկսվեց հայ մտավորականության` քաղաքական, մշակութային և ռազմական գործիչների ոչնչացումը: Երրորդ փուլով թուրք ջարդարարները սկսեցին կոտորել անպաշտպան մնացած հայ բնակչությանը` գերազանցապես կանանց, ծերունիներին և երեխաներին: 
1915 թվական... Մեծ Եղեռն,15000000 զոհ: Սա էր 1915 թվականին մեր բազմաչարչար երկրի վիճակը: Անցել են տարիներ, մեր երկիրը  ոտքի է կանգնել և կրկին նույն պատերազմի վախը: 2015 թվականի ապրիլի 24-ին ամբողջ աշխարհում կհիշատակվի հայոց ցեղասպանության հարյուրամյա տարելիցը : Մեկ ու կես միլիոն մարդ, կանայք, անպաշտպան երեխաներ սպանվեցին ամենադաժան ձևով: 

Մենք հիշում ենք, մենք պահանջելու ենք: 

Ձեզ եմ ներկայացնում տեսահոլովակ՝ նվիրված Ցեղասպանության 100 ամյակին:

Կատեգորիա՝ Տխուր | Ավելացրել է՝ NAREK

Սիրում եմ ձեզ ,իմ ծնողներ

Ընտանիք,ծնողներ ու մենք….Այս ամենը իրար փողկապակցված են մեզ համար,քանի որ այս աշխարհում կա ծնող,կա ընտանիք ու մենք՝ մեր սեփական անձով….Ամեն երեխա իր ընտանիքի պատկերն է…Ընտանիքը մեզ համար այս աշխարհում ամենաթանկ բանն է,իսկ ծնողից այն կողմ աշխարհ չկա….Տարբեր ընտանիքներ տարբեր են,ընտանիքը նման է ներքին միջավայրի,որտեղ նրա կառուցվածքը իմանալով նախ պետք է ծանոթ լինես ընտանիքի բնակիչներին….Ծնողները մեզ համար հանդիսանում են ամուր ընտանիքի հիմք,առանց նրանց մենք մեր կյանքը չենք պատկերացնում: Չխնայելով նույնիսկ իրենց առողջությունը՝ զոհ են գնում ամեն բանի,մեզ ոչնչից հետ չեն պահում,կյանքում զիջում են շատ բաներ,որ մենք ամեն ինչ ունենանք…Մեր կողքին են լինում ծնված պահից: Ինչպե՞ս կարող ենք մոռանալ   մոր ունեցած անքուն գիշերները ու երախտագիտություն չհայտնել:Միշտ դժվարին պահին մեր կողքին են լինում, մեզ համար դռներ են  բացում,իսկ մի՞թե չարժե այդպիսի ծնողների առջև խոնարհվել,պետք է այդ ամենը անել ամեն օր՝ հարգանքի նշան,սիրո, երախտագիտության նշան մեր ծնողներին…. Բոլոր ծնողներն էլ իրենց զավակի համար նույն բանն են ցանկանում,որ իրենց երեխան լինի ուրախ,անհոգ,առողջ,երջանիկ,հասած իր նպատակին, ամենակարևորը՝մարդ դարձած… 

Մենք՝ այս ամենին արժանացողներս, պետք է միշտ իրենց կողքին լինենք,գլուխ խոնարհենք նրանց առաջ և ասենք. <<Սիրելի ծնողնե՜ր,մենք ձեր ցանկացած մարդն ենք դարձել այսօր՝ հասուն ու կայացած,իսկ այս ամենը միայն ձեր շնորհիվ է,մեր կյանքում լավ բարեկամ եղաք,դրեցիք ճիշտ ճանապարհի վրա,դաստիարակեցիք,տվեցիք ուսման, և հիմա եկել է օրը,որ մենք շնորհակալ լինենք ձեզ….Շնորհակալ եմ,որ այսօր ես կամ, ու կամ ձեր շնորհիվ,ես հպարտ եմ,որ հենց դուք եք իմ ծնողները….Աստված ձեզ երկա՜ր կյանք տա ու միշտ լինեք իմ կողքին…Սիրում եմ ձեզ, իմ ծնողներ>>:

Կատեգորիա՝ Սեր | Ավելացրել է՝ Կուկ♥Madrid

Ու ո՞նց լինել

Ու ո՞նց լինել, եթե չեմ կարողանում նրա բացակայությունը մոռանալ♥


Անգութ կարոտ մնաց մեր մեջ


Ու ամեն օր հարցնում են.« Ինչպե՞ս ես » ...ու ի՞նչ պատասխանեմ նրանց , եթե քո բացակայությունը զգում եմ ամեն շունչ քաշելուց...Երևի պատասխանեմ.«Ինչպե՞ս կլինեք դուք , եթե չեք կարողանում ինչ-որ մեկի բացակայությամբ ապրել : Ինչպե՞ս կլինեք դուք , եթե լինեիք իմ փոխարեն ու զգայիք նրա բացակայությունը» : Ինքը չկա ու ամեն ինչ ավարտվելա , անիմաստա : Իսկ երբ կողքիս էր , զգում էի , որ ապրում եմ , շնչում ու գոյատևում եմ : Ու հասկանում էի , որ այս օրն էլ ինչ-որ իմաստ ունեցավ , սկսվեց ու իմաստով էլ ավարտվեց :


 Ես կյանքս սկսեցի նրանով ու չեմ կարող ավարտել առանց նրա : Սովորել էի , որ ամեն օր զանգեր ու ասեր. « Արթնացի՜ր , լույսն արդեն բացվել է» ...ու սովորել էի , որ ամեն գիշեր զանգեր ու ասեր .«Քնի՜ր , իմ աղջիկ , արդեն շատ ուշ է...» : Հա՜, ու արդեն ուշ է , չկա էլ ինձ ամեն բան հիշեցնող , սովորեցնող , որ սա կյանք է ու պետք է ապրել : Սա մի ակնթարթ էր , որ աչքերս բացվեց ու զգաց բացակայությունդ ու փակվեց հավերժ...Շարունակել առաջ նայել , ա՜խ, ծիծաղելի երևույթ է  , ես կյանքս արդեն փակագծերով փակել եմ ու
բացելն արդեն շա՜տ անիմաստ կլինի : Եթե կար իմ կյանքում մեկը , ով հավերժ կկրկներ , որ սիրում է ինձ ՝ ինձ սովոր ձայնով , բայց հիմա չկա , էլ չեմ ուզում ինչ-որ մեկը ինձ ասի «Սիրում եմ քեզ» խոսքերն իր խորթ ձայնով : Բոլորիս կյանքում էլ կա մեկը , ով գալիս է ու գնում ՝ թողնելով դառը հիշողություններ, ու դա լինում է մեր ցավոտ անցյալը, ներկայի տխուր ու հիշարժան պահերը : Ամեն ոք գալիս ու ասում է.«Կլինեմ կողքիդ հավե՜րժ» : Շատերն ասացին , բայց քանի՞սը մնացին : Ուզում եմ սրտիս նամակը հանձնել քեզ , վերջին խոսքերս ուղղել քեզ , հայտնել   անմոռաց մեր հուշերի մասին , չգիտեմ՝ կհասկանա՞ս ինձ  ,  թե՞ կծիծաղես վրաս , բայց հոգիդ կլացի , ես գիտեմ անկասկած : Անգութ կարոտս հասավ անսահմանության : Ու կարոտս կարոտիդ կարոտ մնաց♥ :

Կատեգորիա՝ Տխուր | Ավելացրել է՝ Эгоистка♥)

«Թոմն ու Ջերրին» (մաս 6)

             1 մաս                 2 մաս                   3 մաս                 4 մաս                   5 մաս


Հանդիսատեսի ուշադրությունը հատկապես գրավել էր հերոսների ծխելը, որոնք, նրանց խոսքերով, քարոզում են այդ վնասակար սովորույթը երեխաների շրջանում։ Սակայն այդ հարցը այնքան էլ չշոշափվեց մինչև 2006 թվականը, երբ բրիտանական Boomerang հեռուստաալիքը սկսեց կտրել ծխելու դրվագներով կադրերը։ Սակայն այդպիսի պրակտիկա ոչ բոլորի կողմից էր կիրառվում. OFCOM հանձնաժողովը որոշեց, որ այդպիսի պահերը կարելի է ցենզուրայի չենթարկել, այլ մի փոքր խմբագրել։

Մուլտֆիլմի հեռարձակումը ԱՄՆ սահմաններից դուրս
«Թոմն ու Ջերին» սերիալի ընթացքում տեղի ունեցող փոքրաքանակ երկխոսությունների շնորհիվ այն թարգմանվել է բազմաթիվ լեզուներով։ Մուլտֆիլմը 1960-ականների կեսին սկսեցին ցուցադրել աշխարհի շատ երկրներում, այն շարունակում են ցուցադրել նաև այսօր։ Եվրոպայում, ինչպես ԱՄՆ-ում, սերիաների մի մասը ենթարկվել է ցենզուրայի՝ կտրել են Թոմի մասնակցությամբ այն դրվագները, երբ նա ծխախոտ է ծխում, իսկ Երկու-Հողաթափ-Մայրիկը նորից է կրկնագործվել։ Որոշ դեպքերում մուլտֆիլմը օգտագործում են այլ ծրագրերի ցուցադրման գրաֆիկի խախտման դեպքում՝ հեռարձակման շարքը լրացնելու համար։

«Թոմն ու Ջերին» մեծ տարածում գտավ նախկին ԽՍՀՄ-ի ու սոցիալիստական այլ երկրների տարածքում 1980-ականների սկզբին, երբ լայն տարած
ում գտան վիդեոմագնիտոֆոնները ու կեղծ վիդեոերիզները։ Հաճախ թարգմանությունները միաձայն էին, իսկ պատկերի որակը ցածր էր։ Մուլտֆիլմը նաև ցուցադրվում էր կաբելային հեռուստատեսությամբ TV-6 ալիքով, որի համատերն էր ամերիկյան մեդիամագնատ Թեդ Թորներն էր, ինչպես նաև Cartoon Network-ով։ Մուլտֆիլմը ենթարկվել է խիստ քննադատության Ղազախստանում տեղի մուլտիպլիկատորների ընկերության կողմից, որոնք պահանջում էին դրա արգելումը։
Մուլտֆիլմը նաև հետաքրքրություն է առաջացնում Ճապոնիայում ու հաճախ հեռարձակվում է հեռուստացույցով։ 2005 թվականին TV Asahi ալիքը հարցում է անցկացրել 18-60 տարեկան մարդկանց մեջ։ Մարդկանց կարծիքով, «Թոմն ու Ջերին» բոլոր ժամանակների լավագույն մուլտֆիլմն է՝ լինելով միակը, որը ստեղծվել է ոչ ճապոնական ստուդիայի կողմից ։

                                             Վերջ... 
Կատեգորիա՝ Հետաքրքիր | Ավելացրել է՝ ToM)

Մ՛ի դավաճանեք, ներել չգիտեմ...

Շատ եմ ասել ու չեմ հոգնի ասելուց՝ավելի լավ է ընկեր չունենաս,քան  կողքիդ ինչ-որ մեկը  ընկերոջ կարգավիճակով  հանդես գա սեփական շահերի համար: Ընկերոջից թանկ բան չկա,ու նշանակություն չունի՝  նա տղա՞ է,թե՞ աղջիկ,միևնույն է, նա է, ում կարիքը ունես հաճախ:Ընկերներ շատ կան,բայց ոչ մեկին ընկեր մի համարիր,քանի որ կարող է այնպիսի մեծ հարված տալ,որ երբեք չես կարող պատկերացնել:Շատ դժվար է գտնել իսկական ընկեր,ով դժվար պահին կմեկնի ձեռքդ և կօգնի ինչով կարող է:Այլ ոչ թե վախկոտի պես կթողնի ու կփախչի…Իմ միակ մեղքը այն է,որ ես շատ եմ նվիրվում,հավատում ու օգնում մարդկանց,իսկ նրանք շահագործում են իմ այդ մարդկության գծերը:Ես հասկացել եմ,որ բոլորը անարժան են և ես այլևս չեմ պատրաստվում շահագործվողի դերում լինեմ:Չէ,ես չեմ փոշմանել,որ շատ անարժանների օգնել եմ,բայց հիմա ես էլ առաջվանը չեմ ,փոխվել եմ: Ու Աստծուն շնորհակալ եմ,որ այսօր քիչ,բայց որակով ու արժանի ընկերներ ունեմ: Շատերն են դավաճանել ինձ,բայց դրանից ավելի եմ ուժեղացել ու հասկացել,որ ամեն մեկին ընկեր պետք չէ կոչել:Իսկական ընկեր համարիր նրան,ում հետ կիսվելիս չես ամաչի:
                                                 
Հիմա ունեմ շատ լավ ընկերներ, ու Աստծուն շնորհակալ եմ նրանց անկեղծության ու նվիրվածության համար…Դժվար է,շա՜տ դժվար է ընկեր չունենալը…Միայնակ պահերին ստիպված ես խեղդել քո մեջ մենությունդ ու երազել մի օր,որ բախտ կունենաս նստել մեկի կողքին ու պատմել նրան սրտիդ ցավը ու առանց ամաչելու….Իմացե՛ք, թե ում եք համարում ընկեր,իմացե՛ք, թե ով է ձեր կողքին, ու ում եք վստահում: Զգույշ եղեք, իսկական   ընկերներ հազվադեպ են հանդիպում….Խնդրում եմ, մի՛ դավաճանեք,ներել չգիտեմ… Դժվար է ընկեր ձեռք բերելը:Բայց ավելի դժվար է կորցնել թշնամուն...  

Հոդվածս նվիրում եմ դավաճան ընկերներիս ու անարժան մարդկանց...

Կատեգորիա՝ Ընկերություն | Ավելացրել է՝ Կուկ♥Madrid

Թեստեր
(սեղմեք անցնելու համար)
 
Արդյո՞ք Ձեր նյարդերը կայուն են
Արդյոք սիրու՞մ եք մենակությունը 
Ի՞նչ նշանակություն ունի սեքսը Ձեզ համար
Խորամա՞նկ եք արդյոք Դուք
Կարողանում ե՞ք արդյոք Դուք պաշտպանել ճիշտը
Արդյոք դուք լա՞վ զրուցընկեր եք
Ձեր ինքնագնահատման մակարդակը