• Բարի գալուստ Status4ka.am

  • Գրանցեք ժամանակակից էլեկտրոնային փոստ

  • Status4ka.Միկրոբլոգ՝ ներկի՛ր վիրտուալ կյանքդ


ՄՈՒՏՔ
Մոռացե՞լ եք | Գրանցում

YaD(iK) Ft DaK - Qucheqic

00:02:42
10 5 5.0

Հռիփսիմե Հակոբյան - Դու...

00:04:57
7 5 1.0

Նարի Հարությունյան - Մա...

00:03:19
4 0 0.0

Switchfoot - You [A Wal...

00:04:09

Ачи и Баби -"Люби ...

00:03:29
15 2 0.0

MT (YKCB) - Հրեշտակ ես

00:02:47
6 2 0.0

Beyoncé - Irreplaceable

00:04:13
1 0 0.0

Shayne Ward - No Promises

00:03:41
9 3 0.0

Loreen - My Heart Is Re...

00:04:39
3 0 0.0

Ժամանակը սլացքի իր թևով հատեց ...❤

  Որքան էլ ցավոտ լինի հեքիաթի վերջը,միևնույն է, միշտ հիշիր` երբ վերջանում է հեքիաթը , գիրքը պետք է փակել..
  
Ամեն մի պատմություն իր սկիզբն ու ավարտն ունի, սակայն միշտ պետք է գտնել ճիշտ ավարտ: Իսկ ինձ մոտ դա չստացվեց... 
Դանդաղորեն զգում էի իմ մոտալուտ վախճանը, այն վախճանը, որը կփակեր իմ կյանքի բոլոր դռները, երբևէ բացված բոլոր իղձերը, ստացված երազանքները և մելամաղձոտ դարձած սպասումները, թե երբ եմ ինքս փակելու իմ գրքի էջերը՝ պատռելով ստվերացած ու սպի դարձած թերթիկները... 
Ու ինձ մոտ դա ստացվեց, սկսեցի քիչ-քիչ  վերացնել ամեն ինչ, բայց հասա մի թերթի.. Հասա իմ սիրո պատմությանը:
Աչքերիցս թափվում էին արցունքները, ու ջնջվում էին այդ տողերը, բայց մե՛կ է, ես սկում էի դիտել: Ամբողջ թերթի վրա մեր լուսանկարներն էր, մեր համբույրները, ու մեր կռիվները: Մի պահ ծիծաղելի էր նույնիսկ, բայց երբ ակնթարթային պատռեցի այն էջը, կանգնեց աշխարհը... Ժամանակը սլացքի իր թևով հատեց անուրջ դարձած՝ փոքր աշխարհի մեծ ստվերը:

  
Աշխարհը սպիացրեց իմ՝ դեռ վերք մնացած հիշողությունները: Ստիպելով մոռանալ իմ սեփական պատմությունը՝ հասցրեց իմ վախճանին: Էլ չկար իմ գիրքը, ուրեմն էլ չկայի ես: Մի ակնթարթում ես ինքս ստիպեցի սպանել ինձ:Երբեք չէի կարող մտածել, որ իրավունք չունեմ պատռել այդ թերթը: Ու երբեք էլ չեմ փոշմանի իմ արարքի համար:
 
Արցունքներս կարող էին շատ բան պատմել նրա մասին, իսկ սիրտս կլռեր, այն այլևս չուներ խոսելու իրավունք: Ստվերը անհետացավ, իսկ ես կործանվեցի: Հարկ է ասել, որ աշխարհի ուսերից մի բեռ թափեցի և հարկ է նշել, որ ինձ կործանեցի:
 Անցա անապատ դարձած իմ սիրո ուղիով ու գտա մի գետ ՝կարկաչուն հոսող, ու երբ փորձեցի ձեռքս մտցնել ջրի մեջ կարկաչուն, արևը վառեց: Ու ես գնացի առաջ նայելով, գնացի ու հասա մի մեծ ստվերի: ՈՒ որի բանալին մնացել է գրքի թերթերում:
 
 Կյանքիս առաջին վայրկյանից սկսված այդ գրքում եմ ես նետվել, հայտնվել եմ ամենուր, ամեն տողի արանքում, ու երբ փոկվեց, հրկիզվեց, ես անգոյացա, դարձա անշունչ մի շնչավոր: Դարձա ահեղ մի իմաստուն, ով այդպես էլ կփնտրի այդ բանալին:
    
  Ժամանակի ստվերում էլ մնաց նա: Ափսո՜ս, էլ չեմ կարող հետ գնալ: Նրա գրքի մեջ կա իմ փնտրած բանալին, բայց նա երբեք հանուն ինձ չի պատռի էջերը թանկագին, չի գա ինձ վերջին անգամ տեսնելու, ու ես այդպես էլ կմնամ այստեղ: Կդառնամ երազը նրա անսահման, ով ամեն անգամ կգնա աշխարհ՝ երազի հունով փնտրելու նրան:
 
 Մենակության մեջ շատ բան հասկացա, շա՜տ բան գիտակցեցի, ու շատ բաների համար զղջացի, հասա մի կետի ու արագ կանգնեցի, փորձեցի թեքվել՝ փոխելով ուղիս, բայց, ավա՜ղ, դիմացս հայտնվեց ինքը: Ես հետ գնացի ու անցա ստվերի մյուս կողմը: Ես անհետացա վախից ելնելով, ես կորցրի նրանից կարևոր բան վերցնելու առիթը:
   
Ամեն ինչ թողեցի ու գնացի: Աշխարհի շուրջը դարձել էի թռչուն, ով չուներ թևեր, բայց իրեն զգում էր երկնքում: Հայտնվող իղձեր, խանգարող փաստեր, երազանք դարձած ակնթարթ սպիացող վայրկյաններ: Ուզում եմ նորից ես լինեմ այնտեղ, ուզում եմ միանգամից վառեմ իմ գիրքը: Վառեմ, որ չմնամ կիսատ ու թափառեմ: Վառեմ այնպե՜ս, որ ջնջվեմ....
         
Իսկ հիմա գնում եմ, փորձում եմ փախչել, որ կարողանամ հասնել իմ իղձին: Գնալ ու գտնել երազանք դարձած , մի կտոր փշրված, հին դարձած թղթեր: Չեմ ուզում հավետ ես մնալ այստեղ, անզոր եմ արդեն ինքնուրույն գտնել ինձ պատկանող սեփական ճակատագիրը: Կանգնի՛ր, ժամանա՛կ, սպասիր ինձ այնտեղ, որտեղ կարող ենք հետ թռչել միասին: 
   
 Գնում էի անդարձ մի ուղիով, ու սպասում էի ես նրան ամեն օր: Սպասում էի այնտեղ, ուր էլ չեմ լինի: Սպասում էի նրան ես ամեն վայրկյան, բայց, ափսո՜ս ,գնում էի ես անդադար:
            
  Երազիս հունով գալիս էր նա: Ժամանակի դեմ պայքարով բարձրանում էր նա դեպի ինձ մոտ: ՈՒ նա հասավ, բայց ապարդյուն: Փակվեցին արդեն բոլոր դռները, էլ ելք չկար կյանք գնալու:
        
Ու նա դարձավ իմ զոհը, ով այդպես էլ մնաց երկրի ստվերում: Երկուսս էլ վերևն էինք, բայց ափսոս՝ հեռու՜.... Երանի չգայիր, մնայիր դու այնտեղ ու լինեիր հավետ ապրող մի արև: Ես քո աչքերով կապրեի, հավատա՛, ես քո բերանով կխոսեի անդադար: Ինչու՞ դու եկար այդքան ուշացած: Ինչու՞ դու դարձար մեր սիրո գերին, ո՞վ է մեղավոր, միայն ժամանակը գիտի...
Կատեգորիա՝ Հետաքրքիր | Ավելացրել է՝ Change

Դու գնացիր , բայց ես ժպտում եմ....


Գնալդ չփոխեց ոչինչ , ինձ համար ամեն բան նույնն է, ինչ-որ եղել է :

Ընդամենը մի փոքր զարմանք , մարդ ինչպե՞ս կարող է սիրել մեկ օր : Այնքա՜ն ծիծաղելի ես : Ու գիտե՞ս ՝ինչու եմ ծիծաղում  հեքիաթիդ վրա , որը անվանում էիր սեր...Ա՜խ , այս ծիծաղելի խոսքերդ , հիշո՞ւմ ես.«Ես քեզ եմ սիրում , խնդրում եմ, վերցրո՛ւ սա , ինձ ոչինչ հարկավոր չէ , վերցրո՛ւ»: Մինչ օրս ծիծաղում եմ ու կծիծաղեմ : Ուղղակի դա արկածային օր էր , ինչ-որ հումորային կատակերգություն , որը մեկ-երկու րոպե տևեց : Ափսո՜ս , ես կցանկանայի , որ երկար տևեր : Ինչպե՞ս  ես ամեն անգամ ժպիտով նայում դեմքիս , դե էլ անկապ հարցերիդ մասին չխոսեմ : Կարծես ինչ-որ թեմա ես փնտրում , որ զրուցենք մենք : Երևի հասկանում ես , որ ինձ համար դու , չկա՜ս...Հիշում եմ...Եկա դպրոց ու լսեցի ընկերուհիներիս ահա այս խոսքերը.

-Նա հետաքրքրվում է քեզանով:

- Վերջացրե՜ք , նա ամենևին էլ չի հետաքրքրում ինձ :

Ու այնպես արեցիր , որ գալուցդ ու գնալուցդ բոլորի համար ծիծաղելու երևույթ դարձար...Դու չկաս , բայց այնպես չէ , որ ես տառապում եմ , մտածում , ընդամենը հիշում եմ...Հիշում եմ այդ օրը ... դա միակ բանն է , որը միշտ կմնա իմ հիշողություններում :
Դու
գնացիր ,
բայց
ես
ժպտում
եմ...


Կատեգորիա՝ Սեր | Ավելացրել է՝ Эгоистка♥)

Իմ առաջին հարցազրույցը՝ Համո Թումանյանի հետ

                                                                
-Ողջու՜յն,Համ ջան, մի փոքր պատմիր քո մասին:Որտեղի՞ց ես,քանի՞ տարեկան ես և ինչո՞վ ես զբաղվում:
-Բարև, ես Աշտարակից եմ, 16 տարեկան եմ: Զբաղվում եմ այն ամենով,ինչը ինձ դուր է գալիս:
-Ե՞րբ սկսեցիր առաջին անգամ ռեփ կարդալ,և ո՞րն է քո առաջին գրած ռեփը:  
-Առաջին անգամ կարդացել եմ «Երազանքը»: Ճի՛շտ է, այդքան էլ հաջող չէ,բայց դե….
-Ինչպե՞ս քեզ մեկ բառով կնկարագրես: 
-Երազկոտ…
-Ի՞նչ է քո համար սերը,և ի՞նչ ես հասկանում սեր ասելով: 
-Սերը  դա այն ժամանակն է,երբ ապրում ես ինչ-որ մեկի համար:
-Երազանքներ գիտեմ՝ շատ ունես: Կկիսվե՞ս: 
-Բոլորն էլ երազանք ունեն,չեմ ցանկանում դրա մասին խոսել:
-Համ,կարողանու՞մ ես շուտ մոռանալ այն մարդկանց,ովքեր հետք են թողել քո կյանքում,կամ ժամանակի ընթացքում ինչ-որ դեր են խաղացել:
- Միշտ ասել եմ,որ ոչինչ չի մոռացվում, ուղղակի մենք ենք այդպես պատկերացնում ու խաբում:
-Ի՞նչն ես մարդու մեջ գնահատում առաջնայինը: 
-Էությունը, լրջությունը, պահվածքը…
-Եթե  «Ոսկե ձկնիկ » բռնեիր,ի՞նչ երեք ցանկություն կխնդրեիր նրանից: 
-Առաջինը առողջություն,եթե առողջություն լինի, ամեն ինչ էլ կլինի:
-Եթե չապրեիր Հայաստանում,որտե՞ղ կցանկանայիր ապրել: 
-Փարիզում:
-Ո՞րն է քո կյանքի կարգախոսը: 
-Անհնար ոչինչ չկա, ուղղակի պետք է ցանկություն…
-Ի՞նչ ոճի հագուստներ ես նախընտրում: 
-Սպորտային:
-Համ,ո՞վ է քո կյանքի ամենաթանկ մարդը:
- Իմ կյանքի ամենաթանկ մարդը Մամաս է..
-Ո՞ր երկրի խոհանոցն ես ամենաշատը սիրում և նախընտրում: 
-Հայաստանի, ու առհասարակ տան պատրաստածից լավ բան չկա:
- Քո  ամենաթույլ կողմը ո՞րն է : 
-Ներելը ու վստահելը....
- Արդյո՞ք ռեփը համարում ես քեզ համար աշխատանք: 
-Ոչ,ու մոտ օրերս որոշել եմ թողնել ռեփը…
-Ինչի՞ կամ ու՞մ հանդեպ թուլություն ունես: 
-Աղջիկների :-Դ
-Համ,բնավորությամբ շուտ հարմարվո՞ղ ես,թե՞ ոչ: 
-Նայած հարցերում,եթե զգամ ՝դիմացինիս դուրը չգա,այնպես կանեմ,որ ինքը արհամարհվի…
-Եթե իմանայիր,որ կյանքիդ ավարտին մնացել է 90 րոպե,ի՞նչ կանեիր:
-Հրաժեշտ կտայի,ում հասցնեի…
-Շնորհակալ եմ,որ չմերժեցիր և պատասխանեցիր հարցերիս…Շատ հաճելի էր…. 
-Նմանապես....
               
Կատեգորիա՝ Հետաքրքիր | Ավելացրել է՝ A♥

Ապրելու ապրիլ

Երգ, որն անհնար է առանց արցունքների ու հուզմունքի լսել: Տեսահոլովակի մասին խոսք չկա: 
 Պարտք է ժամանակը ինձ ու քեզ, կյանք Միլիոն ու Կես
***
Չեն սպիանում անցած դարի վերքերս, Չեն դադարում դեռ կարոտից երգերը, Տուն երազում եմ քեզ արթուն, Տունս երազում ասում է ետ արի: Հայ իմ հողից լսվող աղերսն ու ճիչը, Թող մեղավոր հոգուդ դառնա դահիճը, Մահ դու հաղթել ես ինձ մի պահ, Բայց ճակատագիրն է իմ եղել ապրել: Սիրտս կոտրեցին սրով, Մեկ է ապրեցի սիրով, Այգուս բերքը այրեցին, Նորը տնկեցի: Վանքս քանդեցին, բայց ես  Մեկ է աղոթում եմ քեզ, Տեր պահապան կանգնիր Ինձ ու իմ ազգին հավետ: Կա իմ արյան մեջ կա հողի հին կանչը, Դեռ տանելու եմ վեր ծաղկած իմ խաչը, Կանք ու պիտի դեռ շատանանք, Կյանքն է հայերին հրամայել ապրել: Սիրտս կոտրեցին սրով, Մեկ է ապրեցի սիրով, Այգուս բերքը այրեցին, Նորը տնկեցի: Վանքս քանդեցին, բայց ես  Մեկ է աղոթում եմ քեզ, Տեր պահապան կանգնիր Ինձ ու իմ ազգին հավետ: Չեմ սպանի հոգիս Քանի կա կողքիս հավատ, Սուրբ իմ աղոթք, Հարազատ հողից ծիլ ու ծառ կտամ նորից, Հայ գարնան կաթիլ, ապրելու ապրիլ… Սիրտս կոտրեցին սրով, Մեկ է ապրեցի սիրով, Այգուս բերքը այրեցին, Նորը տնկեցի: Վանքս քանդեցին, Բայց ես մեկ է աղոթում եմ քեզ, Տեր պահապան կանգնիր Ինձ ու իմ ազգին հավետ…
 
Կատեգորիա՝ Տխուր | Ավելացրել է՝ ChoYo

Ծանոթ ձայն…




Որքա՜ն մեղմագին ու հարազատ է հնչում նուրբ ձայնիդ ելևէջները: Կարոտե՜լ եմ նրանց: Այն քնքուշ ու դյութիչ ձայնը, որով ամեն ագամ խոսելով`զգում էի քո ներկայությունը:

«Սխալ համարով եք զանգահարել»,- ասաց ծանոթ ձայնը:




Ինչքա՜ն խոսքեր էի պատրաստել, որ պիտի ասեի քե՛զ այդ հեռախոսազանգի  ժամանակ: Մի քանի վայրկյանում մտքումս պտտվեց քեզ զանգահարելու միտքը: Ու տարօրինակ էր, հակասական էր ինքս ինձ՝  առանց տարակուսանքի: Բայց ես դա արեցի: Ե՞վ… Քո պատասխանը ամենևին էլ չեղավ սփոփիչ: Որքա՜ն սառն էր այն, որքա՜ն  դառը, ու որքա՜ն տագնապալի: Անմիջապես խուճապ սկսվեց ինձ մոտ, որը մոտակա ժամանակներում պիտի միշտ ստիպեր ինձ զղգջման գնալու: Այդ խոսքով սպանեցիր իմ մեջ վերջինը:


Կարոտե՜լ էի… Գուցե դա էր գլխավոր պատճառը զանգիս՝ լսել գեթ մեկ անգամ քեզ: Բայց ոչ այդքա՜ն սառը: Չդիմացա՜… Չեմ հավատում կամ էլ չե՛մ ուզում հավատալ, որ սրտիցդ էր այդ սառնությունը ու խոսքերը : Փորձում եմ, փորձու՜մ գոնե մխիթարել ինքս ինձ:

Ա՜խ, այդ ձայնը, որքան էր այն ինձ տարել ճիշտ ուղու վրա, նրանով էի առաջ շարժվում: Մտքումս պտտվում էր, այդ ձայնը, երկա՜ր-երկա՜ր… Չէի մտածում երբեք, որ այն գուցե մի օր օտարանա ինձ ու չհնչի ինձ համար: Գուցե այդ զգացումն էր ինձ տանջում: Դժվար է գիտակցել, որ այն ,ինչ քոնն ես համարել հավիտյան, մի օր այլևս չի գործում քո համար: Չկա՜, չէ՜…



Լուռ հիշողություններ,  ջինջ արտասուք, թրջված աչքեր, զղջման ուշացած խոսքեր, ու կարոտ անսահման մի,որը հեղեղված էր այս ամենով….


Հոդվածը իրակության հետ կապ չունի...


Կատեգորիա՝ Տխուր | Ավելացրել է՝ Քնարիկ☆

Ոչ ոք չգիտի ՝ինչ կա իմ հոգում...

Ու ոչ ոք չի հասկանա ՝ինչ է կատարվում իմ հոգում : Շարունակ տարբեր զգացուղություններ , անհասկանալի տարբերություն : Այդ տարբերությունը ինձ դուր չի գալիս : Տարբերվում է բոլոր զգացողություններիցս : Տարօրինակ է : Սե՞ր է , կարո՞տ , չգիտեմ : Հոգիս թուլացել է , ուղեղս կարծես անջատվել է , զգայարաններս չեն գործում , աշխատում : Ա՜խ , անգամ ես չգիտեմ՝ ի՞նչ է կատարվում իմ հոգում , սրտում , բայց մարդիկ ասում են , որ հասկանում են : ՈՒ պարզապես մենակ եմ ուզում մնալ : Մենակությունը օգնում է հավաքել մտքերս , խառնված մտքերս , որոնք չգիտեն ՝ինչ են ուզում : Մտքերս դարձել են բավիղ , չեմ կարողանում դուրս գալ , անջատվել այդ խառնվածությունից :

Այս ի՞նչ պատահեց...Ու մի օր արթնացա ու...Կարոտը հանկարծ հոգիս ներխուժեց, հետո բարձրացավ կոկորդս սեղմեց...Բայց դրանով էլ չբավարարվեց: Ու այդ օրվանից իմ ծով աչքերում կարոտն է ապրում, ու այդ օրվանից այդ ծով կարոտը իմ աչքերով է աշխարհին նայում...Քար է իմ սիրտը կամ էլ մի սառույց, իսկ հոգիս անկարող սառը արեգակ: Մի՞թե կյանքը ոչինչ չուներ ինձ տալու, մի՞թե իմ սրտում չկային ջերմ խոսքեր կամ մի կաթիլ սեր, որ ինձ ջերմացներ… Էլ չեմ հավատա ես ոչ մի ծիծաղի , սիրո , ժպիտի, խաղ էր ամենը, որ կոչում էիր սեր, հնարք էր այն , ինչ կոչվում է ծիծաղ : Սկզբից ժպիտն էր առաջ տանում, հետո ձանձրացավ ու մի կողմ թողեց : Վերջ : Չեմ խոսի այլևս , չեմ պատմի ոչ ոքի , որ երջանիկ եմ , երևի չար աչքերը այնպես արեցին , որ երջանկության ուրախությունից հոգիս այրեցի :


Ոչ ոք չգիտի ինչ կա իմ սրտում, 
Միայն դեմքիս են նայում ժպտացող, 
Ինչի համար եմ ես հաճախ տխրում, 
Ինչու են հաճախ աչքերս լացող: 
Ինչ կա իմ հոգում ՝ ոչ ոք չգիտե, 
Չի էլ իմանա ոչ ոք այդ մասին, 
Այդ մասին միայն իմ սիրտը գիտե, 
Եվ ես ու ինքն ենք տանջվում միասին:

Պատվիրատու՝ Ամուլիկ♥

Կատեգորիա՝ Տխուր | Ավելացրել է՝ Эгоистка♥)

Ես երազում եմ

 

Գիտես՞, ինչպե՞ս բացատրեմ,նույնիսկ չգիտեմ...հնչում է երեխավարի,բայց երազում եմ:Այո՛, ես երազկոտ եմ, և դա վատ չէ: Դա կարծես անվճար տոմս լինի՝ դեպի մի ուրիշ աշխարհ:Կարևոր չէ, որ ես տանն եմ, ճանապարհին,ես մի այլ տեղ երազում եմ քո մասին և խոստանում եմ միշտ հավատարիմ մնալ քեզ:Երազում եմ ,գիտե՞ս...Ես ու դու Փարիզում,հենց աշտարակի կողքին,ես համբուրում եմ քեզ,իսկ մարդիկ զարմացած մեզ են նայում,բայց մենք թքած ունենք, չէ՞ որ երկար ենք սպասել այս օրվան:Կամ պատկերացրա մեկ այլ բան.աստղազարդ գիշեր,փոքր խրճիթ,որտեղ մենք մենակ ենք:Ես համբուրում եմ քո այտը և կամաց շշնջում՝ ես սիրում եմ քեզ:Ու ընդհանրապես կարևոր չէ, թե որտեղ եմ,կարևորը,որ քեզ հետ եմ:Եվ հրաշալին այն է,որ մենք իրար հավատում ու վստահում ենք: Հրաշալի է,երբ ծիծաղում ենք միմյանց վրա,բայց բայց երբ բռնում ենք իրար ձեռք,միանգամից փոխվում ենք,ամաչում...մի՞թե հրաշք չէ:Մի՞թե հրաշք չէ,երբ երեխաների նման վիճում ենք,թե ով է ավելի շատ սիրում: Արի միշտ երեխաներ մնանք սիրո հարցում...Կարծես ֆիլմ լինի չէ՞, միայն առանց սցենարի ու մոնտաժի .... Մենք ենք գլխավոր հերոսները ու ունենք միայն մեկ ռեժիսյոր... Բայց ես երազում եմ,երազում եմ ամեն գիշեր:Գրածս որպես թուլություն չընդունես, ավելի լավ է հակառակը:Ինձ համար հեշտ չէր սա գրելը, բայց սիրող մարդը պատրաստ է ամեն ինչի...

Եվ ընդհանրապես,ով սիրում է ,կհասկանա.... 
      

Հոդվածը պատրաստեցի ես և  Անուլ♥ -ը
Կատեգորիա՝ Սեր | Ավելացրել է՝ A♥

Թեստեր
(սեղմեք անցնելու համար)
 
Արդյո՞ք Ձեր նյարդերը կայուն են
Արդյոք սիրու՞մ եք մենակությունը 
Ի՞նչ նշանակություն ունի սեքսը Ձեզ համար
Խորամա՞նկ եք արդյոք Դուք
Կարողանում ե՞ք արդյոք Դուք պաշտպանել ճիշտը
Արդյոք դուք լա՞վ զրուցընկեր եք
Ձեր ինքնագնահատման մակարդակը