Հետաքրքիր - Միկրոբլոգ - Status4ka - Ո՞վ ասաց, որ չկա

Միֆեր համալսարանի մասին

Քանի որ շատերը այս տարի առաջին անգամ պետք է մուտք գործեն համալսարան, ես՝ ստաժավորս, կբացահայտեմ 6 միֆ համալսարանի մասին:
Միֆ 1. Ես պետք է շողամ ու կտկտացնեմ..
Աղջիկներ, որքան էլ զարմանալի թվա, համալսարանում շատ է կարևորվում, թե ինչ տեսքով եք գնում դասի: Համալսարանը ահավոր անհարմար վայր է՝ բարձր աստիճաններով, խցանված միջանցքներով, դրա համար մի չարաշահեք վիպուսկնոյի բարձրակրունգները ու տոնական հագուստները, դրանք շատ տգեղ են կողքից դիտվում: 
Միֆ 2. Տղաները կվազեն իմ հետևից...
Իրո՞ք: Միշտ հիշե՛ք, համալսարանում տղաները վազում են երկու բանի հետևից՝ զուգարանի և ծխախոտի: Միակ հերոսությունը, որ կարող են անել տղաները Ձեր համար, դասի ընթացքում դուռը մի քանի անգամ բացելը ու Ձեզ նայելն է լինելու:
Միֆ 3. Տեսնես որ քսվեմ, կարողա դասախոսը մտածի չեմ պարապել:
Ես մի անգամ վառ կարմիր շուրթերով 20 եմ ստացել, այնպես որ էս թեորեմը ապացուցված չէ: :D 
Միֆ 4. Ես շանսեր ունեմ ամուսնանալու:
Եթե դուք ուզում եք ամուսնանալ, ապա միշտ պետք է մի քայլ առաջ մտածեք գյուղի ուսանողուհիներից: Քանի դեռ քաղաքի աղջիկները հանգիստ վայելում են կյանքը, գյուղի աղջիկները րոպե չեն կորցնում:Ինչու՞: Քանի որ իրենք լիմիտ ունեն` 4 տարի, սա վերջնաժամկետն է լավ փեսացու գտնելու համար: Դրեք Ձեր առջև վերջնաժամկետ ու պայքարեք: 
Միֆ 5. Համալսարնի միջանցքները հարմար այգի են:
Միայնակ աղջիկները և դասախոսները ատում են երբ որ ուսանողները միմյանց ուտում են համալսարանի միջանցքներում: Ես անգամ դեպք գիտեմ երբ մի աղջիկ զգացել է լիկվիդի քաղցրությունը, քանի որ միջանցքում տղայի հետ գրկախառնված է եղել: 
Միֆ 6. Հայր մերը կօգնի ինձ:
Հավատացեք, բայց չսովորելու դեպքում անգամ մոմ վառելը և մատաղ անելը չի օգնում: 
Բարի գալուստ շատ բարդ աշխարհ,
ու շնորհավոր նոր շորիկ, կոշիկ ու պայուսակ..... :) ))))

Դպրոցականներ ջան, ձեզ էլ ուրախ ուսումնական տարի, շառից, փորձաքից, տնօրենի կաբինետից հեռու:))


                                     Հ. Գ. Մեկել ինձ կասե՞ք, էս երեխեն դեբիլա :D (կատակ)

Կատեգորիա՝ Հետաքրքիր | Ավելացրել է՝ Հասուլ†)

Ժամանակի հետ...

 Ժամանակի հետ փոխվում է ամեն ինչ: Անհետանում են ժպիտներն ու արցունքները, կորչում են...Դու նմանվում ես թևերը կտրած թռչունի, ով կտուցով հուշեր է տանում... Տանում է մեծ դժվարությամբ, քանի որ տարիքի հետ շատանում են հուշերը... Շատանում են ցավն ու անտարբերությունը,վերքերն ու սպիները, մտերիմ մարդկանց թողած մոխիրը հոգումդ, և այդժամ միայն դու գրկում ես մենակությանդ, փարվում ես ու կարծում, թե ընկել ես անդունդը: Բայց ո՛չ, անդունդը քեզ չի ընդունելու իր գիրկը, այնպես որ ձգտի՛ր բարձրանալ կյանքի աստիճաններով` առանց մոռանալու ներքևում գտնվող ձեռքին, որին պետք է վերև
քաշես և նաև երկերեսանի մարդկանց, ում կյանքն արդեն պատժել է...
 
Ժամանակի հետ պատռում ես մարդկանց դիմակները, ապա ինքդ ես կրում դիմակ՝ ժպիտի դիմակ: Դու թաքցնում ես քո մեջ եղածը, դու կամաց-կամաց սկսում ես սիրել մթությունը...
 Ժամանակի հետ դու կորցնում ես մարդկանց և գտնում նոր ընկերներ: Բայց այդպես էլ չես կարողանում մոռանալ նրանց, ում հետ ժպտացել և արտասվել ես:
 Ժամանակի հետ կարողանում ես թողնել մարդկանց, որքան էլ ցավոտ լինի: Սովորում ես հետ չկանչել՝ չնայելով անգամ կարոտիդ:
 Բայց արի ու ժամանակի հետ մի՛ կորցրու մարդկությունդ: Մի՛ գլորիր քեզ անդունդը, մի՛ կործանիր աշխարհդ մեկի պատճառով, բայց և քրքրի՛ր ինքդ քեզ կարոտից...Դա էլ է քեզ համար...

Ժամանակի հետ սլացիր վերև...

Կատեգորիա՝ Հետաքրքիր | Ավելացրել է՝ Ամուլիկ♥

Խոհեր, որ կօգնեն քեզ…

Այսօր մի ակնթարթ հետ նայեցի, վերապրեցի անցյալս ու հասկացա մի պարզ բան.

Ոչինչ այս կյանքում իզուր չի լինում…  



Եթե հոգնած ես՝ հանգստացիր…
Կարդա միայն այն ժամանակ, երբ տխրում ես…



Մի պահ մտածիր ամեն-ամեն ինչի մասին, նույնիսկ անկարելի, բայց իմացի՛ր, երբեմն «անկարելի» կոչվածը դառնում է «կարելի»:
Բայց երբեք մի մտածիր անցած-գնացածի համար ու մի զղջա, որովհետև դրանք քոնն են եղել, թեպետ դառն են հիմա…
Մի դատապարտիր քեզ արածդ սխալների համար. եթե դու դրանք չանեիր, այժմ ամեն քայլդ կլիներ անվստահ, ու դու անգամ սեփական ստվերիցդ կվախենայիր. չէ՞ որ, ի վերջո, սովորում են սխալների վրա…
Մի խռովիր քո բախտից, մի մտածիր, թե ինչու այդպես եղավ, որովհետև վերջում միշտ հանգելու ես նրան, որ այդպես էր պետք…
Եթե ինչ-որ բան քո սրտով չի լինում, մի մտածիր, թե ինչու է քեզ հետ այդպիսի վատ բաներ կատարվում, ու միշտ հիշի՛ր, որ քո պատկերացրած ամենավատից էլ վատը կա…
Սիրիր այնպես, ինչպես ուրիշները չեն կարողանում սիրել:
Միշտ սպասիր դու ու փնտրիր իսկականին: Նա ինքն իր ոտքով կգա, եթե դու անգամ չգնաս էլ…

Երջանիկ լինես կյանքում, բայց գիտե՞ս, երջանիկ է նա, ով սիրում է ու սիրվում…




Կատեգորիա՝ Հետաքրքիր | Ավելացրել է՝ Հասուլ†)

Արյան Գինը

 Մտածում էի երկարաժամկետ դադարիցս հետո ինչպիսի՞  հոդվածով վերադառնամ, որ բացակայությունս ներելի համարվի: Առաջին բանը, որ եկավ մտքիս, դա հավատքի, Աստծո և աղոթելու կարևորության մասին գրելն էր: Դե՛ ինչ, անցնենք առաջ...Կփորձեմ լինել կոնկրետ, պարզ ու ոչ ձանձրալի:
 
 Ասում են՝ մենք՝ հայերս, առաջին քրիստոնյա ազգն ենք երկրիս երեսին: Երբեմն այդ հանգամանքը փոքրիշատե հպարտանալու տեղիք է տալիս: Բայց արդյո՞ք մենք որպես քրիստոնյա ժողովուրդ հավատարիմ ենք մնում մեր հավատքին: Քրիստոսը խաչ բարձրացավ մեր մեղքերի համար, ինձ և քեզ համար: Դու գնահատու՞մ ես դա: Կարծում եմ՝ շատերը ոչ: Քանզի այդ դեպքում չէին պղծի այն մարմինը, որը լվացված է Հիսուսի՝ ամենակարող Աստծո զավակի, արյամբ: Քանզի այդ դեպքում կգնահատեին իրենց ու կգիտակցեին, որ գնված են անգին արյամբ:
   Ցավում եմ ազգիս համար... Իսկապես ցավալի է, երբ ապրում ես՝ շրջապատված շատ մուսուլմաններով, ու տեսնում ես, թե ինչքա՜ն են նվիրված իրենց հավատքին... հավատք՝ փուչ ու սին... Իսկ հայը շատ հաճախ կորցնում է իր հայեցիությունը ու դրանից էլ ավելի ցավալի է, երբ կորցնում է կրոնական պատկանելիությունն ու շեղվում ճանապարհից:

Շատերիս տներում կա Սուրբ գիրքը: Իսկ դու վերջին անգամ ե՞րբ ես բացել ու կարդացել որևէ համար: Վերջին անգամ ե՞րբ ես աղոթել Աստծուն: Հաճախ ենք ասում. «Եթե Աստված կա, ինչու՞ այսպես եղավ» և այլն, բայց հիշե՛ք, մարդի՛կ, Աստծո գոյությունը ձեր եթե-ներով ու անհավատությամբ չի պայմանավորված: Ու ամենադժվար պահին էլ պետք է ապավինել  միայն ԱՍստծուն: Քանզի նրա խոսքն ասում է. «Ինձ մոտ եկե՛ք բոլոր հոգնածներ և բեռնավորվածներ, և ես ձեզ հանգիստ պիտի տամ»: Աստված շատ խոստումներ ունի մեզ տված, բայց այդ ամեն ինչը կարող ենք վաստակել միայն մեր արդար կյանքով, աղոթքի ու հնազանդության ճանապարհով:
   Հաճախ մենք հուսադրում ենք որևէ մեկին կամ ինչ-որ նյութական երևույթների, բայց հարգելի՛ս, ամեն անգամ և միշտ հիշի՛ր՝ Աստծո խոսքն ասում է. «Ապավինի՛ր միայն Աստծուն, հույսն ամոթով չի՛ թողնի»:
   Կամ գալիս է պահ, երբ ընկնում ենք մի դժվարին կացության մեջ ու միայն այդ ժամանակ հիշում Տիրոջը: Այդ պահին մենք դառնում ենք ամենամոլեռանդ հավատացյալը ու անդադար աղոթում: Սխալ է՝ ճիշտ է, միայն այդ ժամանակ Տիրոջը հիշելը, բայց երբ մենք գոնե այդ աղոթքն անում ենք սրտանց ու հավատքով լի, ստանում ենք մեզ տանջող հարցի պատասխանը: Աստված ողորմած է, միայն թե վերանայի՛ր կյանքդ ու գնա՛ դեպի նա: Կյանքիդ մնացյալ օրերն անցկացրու՛ Աստծո հետ, և բոլոր դժվարուլյունները կդառնան հեշտ հաղթահարելի Աստծո հետ ու նրա միջոցով:
   Հիշի՛ր՝ Աստված տեսնում է քեզ ամեն վայրկյան, ու յուրաքանչյուր քայլ անելուց առաջ մտածի՛ր. «Ի՞նչպես կվարվեի այս պարագայում, եթե Աստված կանգնած լիներ կողքիս, մի՞թե կգործեի այն սխալը, որը պատրաստվում եմ անել հիմա»: Պետք է հիշել, որ այս կյանքում մենք լոկ հյուր ենք, մենք մեր քայլերի համար պատասխան ենք տալու: Ապաշխարի՛ր, գնա՛ Աստծո գիրկը, նա սպասում է իր կորսյալ զավակին: Վստահ եմ՝ կարդացած կամ լսած կլինես, բայց ամեն դեպքում բացի՛ր Աստվածաշունչն ու կարդա՛ Ղուկաս 15:11-32: Հավատում եմ, որ այն քո մեջ ինչ-որ բան կփոխի:


Կատեգորիա՝ Հետաքրքիր | Ավելացրել է՝ RIDU

Ես Հայ Եմ

Ես Հայ Եմ
Մենք Ենք Արցախը
Մենք Ենք Հայաստանը...

Հայրենիքի նկատմամբ սերը ցանկացած ազգի կարևոր բաղադրիչներից է: Վերջին ժամանակներում, երբ սկսել եմ ավելի խորությամբ ուսումնասիրել Հայ Ժողովրդի պատմությունը, ամեն անգամ ամեն մի էջ կարդալիս հոգիս հարգանքով է լցվում դեպի այն մարդիկ, դեպի այն ազատամարտիկները, ովքեր պահեցին իրենց հայրենիքը, ովքեր ընկան հանուն ազատության... Մեր ազգը պահպանեց և պահպանում է իր անկախությունը... Մենք կորցրինք մեր տղաներին և իրենց իսկ արյունով կառուցեցինք Հայաստանը ու Արցախը... Ես հպարտ եմ, որ Հայ եմ, ես հպարտ եմ, որ ծնվել  եմ Հայաստանում: Հայաստանը քաջերի երկիր է... Մենք թվով փոքր, բայց Մեծ ազգ ենք: Այդ է պատճառը, որ չնչին անքաղաքակիրթ ազգերը ցանկանում են ոչնչացնել հայկական տարրը, այն տարրը, որը սպառնում է այդ անքաղաքակիրթ ազգերին նսեմացնել և ոչնչացնել, ոչնչացնել ոչ միայն ֆիզիկապես, այլ նաև հոգեպես, ոչնչացնել առանց այդ էլ գոյություն չունեցող նրանց մշակույթը....Մենք մեր քաջերի արյունով ենք կառուցել Հայաստանը ու պահելու ենք միշտ...
              

Շնորհակալ ենք քաջեր, դուք եք մեր պաշտպանը, մեր օգնականն ու ապավենը... Մեր ազգը ունի և միշտ էլ ունեցել է քաջություն... Մենք թույլ չենք տալու պատմություն չունեցող և վայրենի ազգին աղավաղել մեր պատմությունը, կամ ոտք դնել մեր հողին...
Կատեգորիա՝ Հետաքրքիր | Ավելացրել է՝ Ամուլիկ♥

Ուղղակի... Մտքեր..

 Ի՜նչ է այս կյանքը...Կորած, մոլորված երազանքների մեծ քառակուսի... Ասում են, թե պետք է ապրել ամեն պահը, բայց ինչպես ապրել, երբ քո մտքերում քամի է փչում՝ սա՜ռը, մենա՜կ... Երանի թե հնարավոր լիներ երաժշտության պես կանգնեցնել կյանքը ու կրկնել երջանկությունը...

   Գիտեք, մի օր մեկը ինձ ասաց, որ պետք է ապրել միայն ժպտալով, թեկուզև ներսումդ փոթորիկ է... Թույլ մի տուր, որ աշխարհը փոխի ժպիտդ, այլ դու փոխիր քո ժպիտը...


Գիտե՞ս, բարեկա՛մ,

Կյանքի այս ուղում

Լինի դա դժվար,

Թե լինի տխուր,

Մենք ենք նկարում

Կյանքը մեր ուրույն:

Մենք ենք որոշում,

Թե ով է մեզ հետ,

Ով է թշնամի,

Ով է բարեկամ:

Միայն մի ուղում

Աստված է օգնում.

Հեռացնում է տես

Մեզնից ընկերներ`

Թեկուզ հարազատ,

Ու մտերմացնում

Մեզ այն անձանց հետ,

Ովքեր մեզ համար

Զուտ ծանոթ են դեռ:

Չէ՛, բարեկա՛մ իմ, դժվար չի կյանքը,

Մենք ենք այն այսքան բարդը դարձնում,

Մենք ենք որոշում, որ լինենք ուրախ,

Միայն մի դեպքում Աստված է օգնում`

Ու հեռացնում է մեզնից այն մարկանց

Ովքեր մեր կյանքում մեծ դեր են խաղում...

Նա հեռացնում է քեզանից նրան,

Ով իրականում քոնը չէ այդքան.

Քոնը դեռ հետո, հետո է գալու..

Կատեգորիա՝ Հետաքրքիր | Ավելացրել է՝ Ամուլիկ♥

Դաժան է կյանքը


Ապրելով միապաղաղ կյանքով՝ որտեղ չկա ոչ մի ավելորդ բան,
հասկանում ես, որ ավելի լավ է ապրել հանդարտ կյանքով, քան 
թե խառվել ուրիշների կյանքին: Մարդիկ ամեն մի քայլափոխի
իրար են խաբում, դավաճանում և խաղում սեփական ճակատագրի 
հետ: Կորցնում իրենց երջանկությունը հանուն փողի, փողի 
համար կործանում սեփական կյանքը: Վազում են փողի հետևից,
ուրանալով իրենց իրական սերը: Խաղում միմյանց զգացմունքների 
հետ, կոտրում միմյանց սրտերը, և հետո էլ իրենց ողջ կյանքը
կործանում են այդ սխալի պատճառով:
Ինչքան էլ ապրես խառը կյանքով, միևնույն է չես կարող 
փախչել ճակատագրիցդ, այն մարդին ովքեր պետք է լինեն կողքիդ 
միևնույն է կլինեն, առանց քո իմացության էլ, անգամ եթե դու
մտածում ես, որ այդ մարդկանց էլ երբեք չես հանդիպի:
Չեմ ուզում ոչ մեկին նեղություն տալ. ում որ պետք եմ, կողքիս
են, ում էլ պետք չեմ, չկան:

Ինչ ուզում էք ասեք մեջքիս հետևում, ինձ համար միևնույն է, քանի-որ 
դրանք սուտ են, ով ինչ ուզում է ինձ ասել թող ասի դեմքիս՝ այլ ոչ 
թիկունքում: Անկարող եմ փոխել ինքս ինձ, սակայն ճիշտը որ ասեմ դրա ցանկությունն էլ չունեմ...
       
Հոդվածը պատվիրեց՝ Լիանա Միկիչյանը:
Կատեգորիա՝ Հետաքրքիր | Ավելացրել է՝ ✞Մուրադյան✞

Կյանքի դրվագները…


Մեկ-մեկ խառնվում ես իրար ու էդ խառնաշբոթի պատճառը անհանգստությունն է… Անհանգիստ ես, բայց չգիտես՝ խի՞, ուզում ես անվերջ լացել անպատճառ, տխրում ես անտեղի… Ու էդ աղի արցունքները արագ-արագ սկսում են թափվել ձեռքերիդ, էն ձեռքերին, որոնք այնքան բան են զգացել… Մեկ-մեկ ուզում ես գոռալ, որովհետև լցվել ես արդեն… Սիրտդ կծկվում է, էլ չես ուզում տեսնել ոչ ոքի, ուզում ես մնալ մենակ, լացել, հիշել, որը կստիպի, որ էլ ավելի ուժեղ լացես… Ուզում ես պայթել, որ էդ եղածը սրտիցդ հանես, հիասթափվել ես ամեն ինչից ու ուզում ես լացելով հանգստանաս, որովհետև ոչ մի միջոց չկա հանգստանալու համար, չկա մարդ, որ հանգստացնի, չկա հաբ, որ ամեն բան բուժի, չկա հնարավորություն ժամանակը վերադարձնելու համար… Կյանքն առանձնահատուկա, այն քեզ մատուցումա լավ կամ վատ նվերներ… Լավի դիմաց սկսում ես ոքևորվել ու ավելի լավը դառնալ… Իսկ վատի դիմաց սկսում ես դիմանալ ու հոգնել, չգտնել ու չկորցնել, չբռնել ու բաց թողնել… Ուզում ես փախչել ամեն ինչից գնալ հեռու ու վերադառնալ այն ժամանակ, երբ վերջանա ամեն բան…
Կատեգորիա՝ Հետաքրքիր | Ավելացրել է՝ TaM♥

Մի աղջնակի պատմություն.. (մաս 5)

Պատմությունն իրական է, անունները ՝ հորինված 
Առաջին մասը կարդալու համար սեղմել այստեղ
Երկրորդ մասը կարդալու համար սեղմել այստեղ
Երրորդ մասը կարդալու համար սեղմել այստեղ՝ 
Չորրորդ մասը կարդալու համար սեղմել այստեղ

Եվ շարունակվում էր նրանց շփումը: Ամեն օր կարծես ավելի էին մտերմանում: Զրուցում էին, ճիշտ է, ինչ-որ ճշգրիտ թեմա չկար... բայց կարծես թեմա էին փնտրում: Արսենի մայրիկի վերաբերմունքը գնալով ավելի ջերմ էր դառնում Միլիի հանդեպ: Այսպես շարունակվեց մի քանի ամիս... Իսկ հետո... հետո աստիճանաբար սառան հարաբերությունները: Անիմաստ, անտեղի, անպատճառ ու... միանգամից: 
Ա՜խ, որքա՜ն ծանր է տանում այդ փաստը Միլին: Գուցե չէր սիրում, հա՛, հաստատ չէր սիրում, բայց այնքա՜ն էր կապվել Արսենի հետ: Միլին գիտեր Արսենի տեսակը, նա գիտեր, որ Արսենը մինչ ուշ գիշեր online էր լինում, ու խոսում էր ինչ-որ աղջիկների հետ: Միլին անկախ իր կամքից խանդում էր նրան, չնայած նա բոլորին էր խանդում իր շրջապատում, ում հետ մոտ էր: Այսպիսին էր նրա մարդ տեսակը՝ խանդոտ, զգայուն, շուտ նվիրվող...
Անցնում է մոտ մեկ ամիս, բայց Միլին նույն վիճակում էր, կարոտում էր, տխրում, մեղադրում իրեն...
Բայց ուրախ ու անհոգ էր թվում շրջապատում, և նրա փոփոխությունը շատերը չէին նկատում... ու տխրում էր շա՜տ, անպատճառ տխրում: Եվ նա որոշեց իր ընկերների ցուցակից ջնջել Արսենին...
Մի քանի ամիս անց, բախտի բերմամբ, թե՞ պատահմամբ Միլին փոխում է աշխատանքի  վայրը: Եվ նա այսուհետ պետք է աշխատեր այնտեղ, որտեղ աշխատում էր Արսենի եղբոր նշանածը: Քանի որ Միլին տանից մենակ դուրս չէր գալիս, նրա մայրը խնդրում է Արմանին՝ Արսենի եղբորը, որ նրանք աշխատանքի գնալիս իրենց հետ վերցնեն նաև Միլիին: Արսենն ու Արմանը աշխատում էին միասին, նրանց աշխատանքի վայրը շատ մոտ էր այնտեղից, ուր  աշխատելու էր Միլին:
Մի քանի օր նրանք գնում ու գալիս էին առանց մի բառ անգամ փոխանակելու (Միլին ու Արսենը), իսկ Արմանը շատ անմիջական էր Միլիի հետ: Մի քանի օր անց Արսենը գրում է Միլիին, որպեսզի իմանա, թե նա ինչու՞ է ջնջել իրեն իր ընկերների ցուցակից, իսկ հաջորդ օրը նրանք ինչ-ինչ պատճառներով մենակ են աշխատանքի գնում, և այդ ընթացքում Միլիին սպասվում էր անցանկալի զրույց... 
                           Շարունակելի...
Կատեգորիա՝ Հետաքրքիր | Ավելացրել է՝ RIDU

Մի աղջնակի պատմություն.. (մաս 4)

Պատմությունն իրական է, անունները ՝ հորինված 

      Առաջին մասը կարդալու համար սեղմել այստեղ
      Երկրորդ մասը կարդալու համար սեղմել այստեղ
      Երրորդ մասը կարդալու համար սեղմել այստեղ

  Միլին որոշեց, բայց... չստացվեց: Նա չէր կարողանում կենտրոնանալ ինչ-որ ուրիշ բանի վրա, մտքում միայն նա էր՝ Արսենը: Միլին չէր ընդունում, որ սիրահարվել է, և գուցե իրոք այդպես էր, բայց այդ վիճակն էլ իր համար նորմալ չէր: Իսկ Արսենը ժամանակի հետ շա՜տ կասկածել էր դառնում: Սկզբում նա ասում է, որ երևի «տունն է մնալու», քանի որ չկա մի աղջիկ, ով նախկինում ընկեր չի ունեցել, իսկ ինքն էլ չի կարող շփվել մեկի հետ, ով ուրիշի հետ է քայլել... Ու այստեղ փշուր-փշուր եղան բոլոր երազանքները, որոնք Միլին անկախ իր կամքից կապում էր Արսեն «եղբոր» հետ... 
  Արսենը մոտ 2-3 ամիս էր եկեղեցի չէր գնում, այդ ընթացքում նա բազմաթիվ անգամ հարցրել էր Միլիին, թե արդյո՞ք նա գնում է: Միլին էլ միայն դրական պատասխան էր տվել: Արսենը, դա հարցնելով, փորձում էր այնպես անել, որ Միլին էլ նույն հարցն իրեն ուղղի, բայց Միլին այնքա՜ն հպարտ էր: Մի անգամ չգիտեմ, թե ինչպես ստացվեց, բայց աղջնակը նրան հարցրեց.
 - Արսե՛ն եղբայր, կարո՞ղ եմ մի բան հարցնել:
 - Ասա՛, Մի՛լ ջան:
 - Երկար ժամանակ է եկեղեցի չեք գալիս, ի՞նչն է պատճառը, Ձեր ընտանիքի անդամները միշտ գալիս են:
 - Դե.. Մի՛լ ջան, կանչող չկա, չեմ գալիս ^_^
 - Իսկ եկեղեցի գնալու համար հրավե՞ր է պետք:
 - Ինձ համար, հա՛:
 - Դա լավ չի:
 - Դե Մի՛լ, ասա՛ ՝ կանչում ես, ես էլ գամ էլի՞, վա՜յ:
 - Բայց ես չեմ կանչում, - Միլին չցանկացավ մինչև վերջ կոտրվել :
 - Բայց դու գիտե՞ս, թե ինչն ես...
 - Յա՜, ի՞նչն եմ :(
 - Հրեշտա՜կ:
 - Շնորհակալ եմ, բայց սխալ գիտեք...
 - Ես չասացի՝ այդպես գիտեմ... այլ ինձ համար է այդպես...
                                                          
  Այս խոսակցությունն ինչ-որ խառը շարունակություն ունեցավ: Ի՞նչ էին նրանք անում: Սիրու՞մ էին միմյանց, ո՛չ, սեր չէր դա: Ընկերություն էին անում, ո՛չ, դա էլ չէր... Իսկ ի՞նչ էր նշանակում այս ամենը.. Փոքրիկ խա՞ղ... Երևի նրանց հաճելի էր պարզապես շփվել, քանի որ հոգնել էին մնացած կեղծավորներից... գուցե..
                                                          ***
Մի անգամ Միլին եկեղեցում էր և կրկին անհամբեր սպասում էր, որ նա գրի: Ու այդպես զրուցում էին: Հանկարծ Միլին լսեց, որ իր անունն են տալիս, շրջվեց տեսնելով, որ կանչողը Արսենի մայրն էր: Նա ասաց.
 - Մի՛լ ջան, մի րոպեով կգա՞ս:
 - Ասե՛ք, Նառա քուրիկ ջան:
 - Մի՛լ ջան, Արսենն է, տես, թե ինչ է ասում:
 Մի պահ սառավ Միլին: Չէ՞ որ նա Արսենի հետ միայն խոսել էր sms - ների միջոցով (բացի բարևելուց),  իսկ հիմա պետք է վերցներ հեռախոսն ու...
 - Ալլո՞:
 - Մի՛լ ջան, ի՞նչ կա:
 - (Լռություն)
 - Ո՞նց ես: Իմացա թեյ ես խմում, իմ փոխարեն էլ 3-4 բաժակ խմի՛ր, ես շա՜տ եմ սիրում:
 - Չէ՛, կես բաժակ, - ակամայից պատասխանեց Միլին:
 - Չենք քննարկում՝ 3-4 բաժակ:
 - Լա՛վ, հեռախոսը տամ Նառա քուրիկին:
 - Լա՛վ, Մի՛լ ջան:
 Միլին ապշել էր, բացի այն, որ Արսենի հետ խոսեց հեռախոսով, պարզվում է վերջինիս մայրն էլ տեղյակ է, որ նրանց միջև ինչ-որ  շփում կա: «Խայտառակությու՜ն»,- մտածում էր Միլին: Արսենը նրան խոստացել էր, որ ոչ ոք չի իմանա, որ Միլին իրեն մեկ տառ անգամ գրել է, փաստորեն ստեց...
  Միլին տարօրինակ մտորումներով գնաց տուն... Արսենը գրել էր: Մի քիչ խոսեցին, և տարօրինակն այն է, որ Միլին չփորձեց ինչ-որ հարց տալ այդ թեմայի մասին: Իսկ երբ Արսենը պատրաստվում էր գնալ պարապմունքի, ասաց.
 - Քեզ լավ կնայես, թե չէ... ԿՋՂԱՅՆԱՆԱՄ ^_^ 
 - Դուք էլ Ձեզ, Արսե՛ն եղբայր, թե չէ ես էլ կջղայնանամ, - ասաց այդպես և նույն պահին փոշմանեց, սակայն ուշ էր...

Կատեգորիա՝ Հետաքրքիր | Ավելացրել է՝ RIDU
1 2 3 ... 279 280 »