Էջ 5-րդ 7-ից«1234567»
Ֆորում » Գլխավոր ֆորում: » Հայկական գրականություն » Պարույր Սևակ (Բանաստեղծություններ)
Պարույր Սևակ
Վիկտորյա☆Дата: Երեքշաբթի, 14.04.2015, 14:40 | Сообщение # 61
Генералиссимус
Группа: Օգտվողներ
Сообщений: 3475
Награды: 442
Статус: Օֆֆլայն
ՌԵՏԻՆ ՉԵՄ - ԹՈՒՂԹ ԵՄ
Ա՜խ, դժբախտաբար, ռետինի՛ց չեմ ես,
Որ ձգես՝ ձգվեմ,
Թողնես՝ կարճանամ,
Ինչքան ճմըռթես՝
Թողնելուց հետո
Շուտ վերըստանամ իմ տեսքը նախկին։

Ես, ավելի շուտ, թղթի եմ նման,
Քաշես՝ կպատռես,
Ճմըռթես՝ պրծա՜վ -
Իմ նախկին տեսքը չի՜ վերականգնի
Եվ ո՛չ մի արդուկ։

Կյանքի հետքերը վրաս են մնում
Եվ անց չեն կենում,
Ինչպես տառերը՝ մամըլված թղթից...


29.XII.1959թ.
Թիֆլիս
 
✞❤Poghosyan✞❤Дата: Ուրբաթ, 24.04.2015, 14:42 | Сообщение # 62
Генералиссимус
Группа: Օգտվողներ
Сообщений: 2058
Награды: 7127
Статус: Օֆֆլայն
ՄԵՐՈՆՔ

Այդ բառը արդյոք ե՞րբ ծնվեց կյանքում:-

-Գուցե այն պահին, երբ անակնկալ
Վերևից մի արկ աննկատ ընկավ
Եվ անմեղ խաղով տարված մի մանկան
Սպանեց մթնում:

Գուցե այն պահին, երբ վառվող մի տուն,
Չայրելու համար տունը դրացի,
Սեփական ցավի մոխիրը սրտում՝
Հրի շշուկով շշնջաց տրտում.
-Այդ օտարներն են, դու զգուշացի՜ր:

Եվ գուցե այն ժամ, երբ թշնամին ժանտ,
Հարբած իր արյամբ և մեր բերքերով,
Նահանջի մատնեց մեզ ծանր մի ժամ
Եվ այրված տունը դրացուն ասաց.
 
Վիկտորյա☆Дата: Երեքշաբթի, 28.04.2015, 13:52 | Сообщение # 63
Генералиссимус
Группа: Օգտվողներ
Сообщений: 3475
Награды: 442
Статус: Օֆֆլայն
ՀԱՎԱՏՈ ՀԱՆԳԱՆԱԿ
Ես էլ հավատո հանգանակ ունեմ,
Որ կարճ լինելով՝
Դյուրին է հիշվում.

-Լավ է չունենալ կյանքում տուն ու տեղ,
Քան թե արվեստում լինել... տնփեսա...


28.XII.1959թ.
Թիֆլիս
 
Վիկտորյա☆Дата: Երեքշաբթի, 28.04.2015, 13:52 | Сообщение # 64
Генералиссимус
Группа: Օգտվողներ
Сообщений: 3475
Награды: 442
Статус: Օֆֆլայն
ԱՄԲՈՂՋՈՎԻՆ ԳՐՈՏՎԱԾ ԵՄ
Եվ ամբողջովին գրոտված եմ ես,
Այնպես եմ պատված սոսինձ բառերով,
Ինչպես հնձվորի ոտք ու ծնկերը
Փշոտ սերմերով այն լպիրշ բույսի,
Որ հենց այդպես էլ կոչվում է՝ կպչուկ։

Ոտիցըս գլուխ գրոտված եմ ես,
Ու եթե վրաս լուսանցք է մնում,
Դա էլ՝ ձե՛զ համար,
Որ գրի առնեք
Ձեր հազա՜ր ու մի դիտողությունը։

-Մի «կեցցես»-ի հետ՝ հազար «բա եղա՞վ»։


29.XII.1959թ.
Թիֆլիս
 
Վիկտորյա☆Дата: Երեքշաբթի, 28.04.2015, 13:53 | Сообщение # 65
Генералиссимус
Группа: Օգտվողներ
Сообщений: 3475
Награды: 442
Статус: Օֆֆլայն
ՄԻ ԽՈՐՈՒՆԿ ԳԱՂՏՆԻՔ
Շա՜տ խարազան է շաչել իմ գլխին,
Շա՜տ մտրակ՝ մեջքիս հասցեագըրվել,
Եվ հարվածների, զարկերի թիվը
Համրելու համար ինձ պետք է հիմա
Մի պատկառելի հաշվապահություն:
Բայց...
Այսօր բացեմ գաղտնիք մի խորունկ
Որ անշուշտ պիտի խիստ ցավ պատճառի
Ինձ ցավ պատճառել ցանկացող մարդկանց:
Նրանք զարկե՜լ են, հարվածե՜լ, ծեծե՜լ,
Բայց ինձ ո՛չ մի զարկ չի հասել բնավ,
Ինձ ո՜չ մի հարված չի դիպել երբեք,
Ու ես ո՛չ մի ծեծ չեմ կերել կյանքում:

Նրանք զարկե՛լ են, հարվածե՛լ, ծեծե՛լ
Ո՛չ թե ինձ,
Այլ լոկ այն տեղը, ուր ես
Կանգնած եմ եղել մի վայրկյան առաջ,
Մի վայրկյան առաջ... առաջ եմ անցել:

Եվ, այնուհանդերձ, եթե ինձ նրանք
Ցավ են պատճառել,
Ապա ա՛յն փոշով,
Որ բարձրացել է նրանց հարվածից
Եվ ինձ հասնելով լոկ հեռվից հեռու՝
Լցվել է իրե՛նց, իրե՜նց աչքերը...

[1959թ.]
 
Վիկտորյա☆Дата: Երեքշաբթի, 28.04.2015, 13:53 | Сообщение # 66
Генералиссимус
Группа: Օգտվողներ
Сообщений: 3475
Награды: 442
Статус: Օֆֆլայն
ՊԻՏԻ ԾԱՆԱԿՎԵՄ
Գիտե՛մ, վերըստին պիտի ծանակվեմ,
Սակայն ի՜նչ արած,
Չասել չե՛մ կարող,
Որ լռությունը նույնպե՛ս գույն ունի,
Սպիտակ է նա,
Այնքա՜ն սպիտակ,
Որ աչք է շաղվում...

Փառքը համ ունի՝
Թթվաշ ու տտիպ,
Որ ախորժակ է գրգըռում միայն՝
Չտալով հագուրդ...

Խանդը հոտ ունի՝
Այն հոտը արյան,
Որ ցուլերին է կատաղեցընում...

Եվ արյուն ունի նաև նախանձը.
Արյունն այդ սև է,
Ինչպես արյունը միջատ-մրջյունի...


19.XII.1959թ.
Թիֆլիս
 
Վիկտորյա☆Дата: Երեքշաբթի, 28.04.2015, 13:54 | Сообщение # 67
Генералиссимус
Группа: Օգտվողներ
Сообщений: 3475
Награды: 442
Статус: Օֆֆլայն
ՀՈՒՍԱՀԱՏՈՒԹՅԱՆ ՊԱՀԵՐ
Հուսահատության պահե՞ր։
Ինչպե՜ս չէ.
Լինում են, լինո՜ւմ,
Նույնիսկ ավելի՛, քան հարկավոր է։

Հուսահատվում եմ ինքըս ինձանից.

-Երբ շատ լավ գիտեմ,
Որ պետք է ասել «այո»,
Մինչդեռ ես «ոչ» եմ բղավում...

-Երբ ես՝ խելահաս ու հասուն արդեն,
Երեխայի պես այն եմ դուրս տալիս,
Ինչ տան գաղտնիք է.
Փոքըր տան թե մեծ,-
Մի՞թե նույնը չէ...

-Երբ իմ սիրածից չհիասթափված,
Ավելին՝ նրան դարձյա՛լ սիրելով՝
Հափըշտակվում եմ նորահայտ մեկով...

-Երբ ես հենց այսպե՛ս անկեղծանում եմ՝
Ի՛նքս էլ, ա՜խ, ի՛նքս էլ լավ հասկանալով,
Որ արդեն այսչափ անկեղծանալուց
Մինչև երջանիկ հիմարությունը
Կես քայլ է միայն...

-Հուսահատվում եմ նաև ա՜յն բանից,
Թե որքա՞ն պիտի դեռ հուսահատվեմ
Ինքըս ինձանից...


26.XII.1959թ.
Թիֆլիս
 
Վիկտորյա☆Дата: Երեքշաբթի, 28.04.2015, 13:54 | Сообщение # 68
Генералиссимус
Группа: Օգտվողներ
Сообщений: 3475
Награды: 442
Статус: Օֆֆլայն
ՋՐԵՐԻ ԼԵԶՈՒՆ
Ջրերի լեզուն ասես ինձ համար
Կիսով սովորած օտար լեզու է.
Ի՜նչ էլ որ ասեն՝
Հասկանում եմ լավ,
Բայց պատասխանե՜լ
Չե՛մ կարողանում...


19.XII.1959թ.
Թիֆլիս
 
Վիկտորյա☆Дата: Երեքշաբթի, 28.04.2015, 13:55 | Сообщение # 69
Генералиссимус
Группа: Օգտվողներ
Сообщений: 3475
Награды: 442
Статус: Օֆֆլայն
ԱՆԿՈՉ ՀԱՅՐԸ
Անհանգըստությո՛ւն,
Հաճախ է լինում,
Որ կամենում եմ քեզ «հայրի՜կ» կոչել։

Ո՛վ էլ չիմանա՝
Ինքըս լա՜վ գիտեմ,
Թե ոնց եմ ուզում
Մտքով ու հոգով
Մի տեղից այլ տեղ,
Սրտից սիրտ քոչել։

Ախար որտեղի՞ց
Այս վաչկատունի արյունը իմ մեջ,
Եթե նախնիքըս,
Հի՛նգ հազար տարի,
Ապրել են անվերջ նստակյաց կյանքով։


19.XII.1959թ.
Թիֆլիս
 
Վիկտորյա☆Дата: Երեքշաբթի, 28.04.2015, 13:55 | Сообщение # 70
Генералиссимус
Группа: Օգտվողներ
Сообщений: 3475
Награды: 442
Статус: Օֆֆլայն
ԱՆՎԵՐՆԱԳԻՐ
Եվ ի՞նչ ենք ախար մենք անում, գիտե՞ք։

Կասեք՝ ապրում ենք,
Այնինչ ես կասեմ,
Որ մենք նստել ենք մի մե՜ծ կարուսել՝
Նույն ուղեծիրով անվերջ պտըտվող
Այս Երկրի վրա։

Եվ դուք դրանից ձեզ վատ չե՞ք զգում։

Իսկ ես, ճիշտն ասած. այդ կարուսելից
Գլխապտույտ եմ ունենում հաճախ...


20.XII.1959թ.
Թիֆլիս
 
Վիկտորյա☆Дата: Երեքշաբթի, 28.04.2015, 13:56 | Сообщение # 71
Генералиссимус
Группа: Օգտվողներ
Сообщений: 3475
Награды: 442
Статус: Օֆֆլայն
ԱՆՁՐԵՎԱՅԻՆ ՍՈՆԱՏ
(Հինգ նվագով՝ մինոր հնչականությամբ)

Ա. ՆՎԱԳ
Երբ աշնանային դաշտերի վրա
Կամ քաղաքային գորշ փողոցներում
Ամենքի կողմից գուցե մոռացված
Ինչ-որ անձրև է թախծում ինքն իրեն,
Երբ տխրությունն է ներս մտնում իմ տուն
Ու դառնում տանտեր,-
Կիսախելագար մտքեր են գալիս
Որ խտանում են իմ խեղճ գանգի մեջ,
Խտանում, ինչպես սերմերը՝ հասկում։

Ես միտք եմ անում,
Ա՜խ, եթե մեռնելն այնպես հեշտ լիներ,
Ինչպես ծնվելը...
Բայց մինչև անգամ թե այդպես լիներ՝
Կշահեինք մե՛նք,
Դարձյա՛լ - վերստի՛ն - կրկի՛ն - նորի՛ց մե՛նք,
Բայց ո՛չ մայրերը։

Բա մեղք չե՞ն նրանք...


Բ. ՆՎԱԳ
Երբ աշնանային դաշտերի վրա
Կամ քաղաքային գորշ փողոցներում
Ամենքի կողմից իզո՜ւր մոռացված
Ինչ-որ անձրև է թախծում ինքն իրեն,
Երբ տխրությունն է ներս մտնում իմ տուն
Ու դառնում տանտեր,-
Պարապ քայլերով պատից մինչև պատ՝
Կոշիկիս մռթով ու կրունկներով
Խուլ նվագում եմ հատակի վրա,
Որ տանտիրուհու ձեռքի է կարոտ,
Եվ այդ նվագին ունկ չդնելով՝
Հանկարծ միտք անում,
Թե շունն ինչո՞ւ է հաչում Լուսնյակի,
Սակայն ոչ երբեք Արևի վրա։

Եվ չգտնելով հարմար պատասխան,
Ավելին՝ նույնիսկ չըորոնելով,
Զգում եմ, թե ես ո՜նց եմ կարոտել
Ա՛յն ավազակին,
Որ կոչվում է շոգ։


Գ. ՆՎԱԳ
Երբ աշնանային դաշտերի վրա
Կամ քաղաքային գորշ փողոցներում
Ամենքի կողմից արդե՛ն մոռացված
Ինչ-որ անձրև է թախծում ինքն իրեն,
Երբ տխրությունն է ներս մտնում իմ տուն
Ու դառնում տանտեր,-
Աչքըս, ակամա,
Ճամփորդության է դուրս գալիս հանկարծ,
Դիմացի շենքի
Զարդաքանդակված քիվի երկայնքով
Ճամփորդում այնպե՛ս զգույշ ու դանդաղ,
Ասես մրջյուն է
Եվ ոչ թե հայացք։
Ճամփորդում է նա քիվի երկայնքով,
Եվ հասկանում եմ ես լուսնոտներին։
Ու հանկարծ,-
Կյանքումս առաջի՜ն անգամ,-
Լուռ միտք են անում.
Լուսնային ախտով հիվանդներ թե կան,
Իսկ ինչո՞ւ չկան
Արևի ախտով տառապող մարդիկ,
Եվ դա չի՞ կապվում այն առեղծվածին,
Թե շունն ինչո՞ւ է հաչում Լուսնյակի,
Սակայն ոչ երբեք Արևի վրա...


Դ. ՆՎԱԳ
Երբ աշնանային դաշտերի վրա
Կամ քաղաքային գորշ փողոցներում
Ամենքի կողմից վաղո՜ւց մոռացված
Նույն այդ անձրևն է ինքն իրեն թախծում,
Երբ տխրությունը դարձյա՛լ իմ տան մեջ
Իրեն պահում է տատիրոջ նման,-
Գրասեղանից մի գիրք եմ վերցնում,
Որ՝ հետապընդված իմ իսկ մտքերից՝
Գեթ ապավինեմ էջերին նրա։

Վերցնում եմ և - ի՜նչ.
Խորհում ակամա,
Որ նույնիսկ գիրքը... նա էլ է նեղվում՝
Ընդմիշտ սեղմըված ամուր կազմի մեջ...


Ե. ՆՎԱԳ
Երբ աշնանային դաշտերի վրա
Կամ քաղաքային գորշ փողոցներում
Ամենքի կողմից ընդմի՜շտ մոռացված
Նույն հին անձրևն է թախծում ինքն իրեն,
Եվ տխրությունը իմ ներկայությամբ
Տանըս մեջ իրեն տանտեր է զգում.-
Էլ ի՞նչ է մնում,
Որ ես ինչ անեմ.-
Գլուխս եմ կողպում
Ու բաց եմ անում փակված բերանըս.
- Է՜յ, ընկե՛ր երկինք,
Մի՛ խուլիգանիր,
Թե չէ՝ միլիցիա կզանգահարեմ։

Ձայնըս չի՞ հասնում հեռու երկընքին,
Թե՞ միլիցիայից նա չի երկյուղում
Եվ բաց չի անում իր դեմքը ամպած.
Ամենքի կողմից իզո՜ւր մոռացված
Այդ նույն անձրևն է թախծում ինքն իրեն,
Իմ տուն ներս եկած տխրությունն անկոչ
Տանտիրությունն է դեռ շարունակում,
Ու ես, զայրագի՛ն,
Ու ես, ճարահա՛տ,
Քենըս թափում եմ իմ խոհանոցի ծորակի վրա,
Որ բաց է եղել.
Ես խեղդելո՜ւ պես ծորակն եմ փակում։

Եթե անզոր եմ երկընքի հանդեպ,
Այս լիրբ ծորա՛կը թող լռի գոնե,
Որ... չատեմ ջուրը
Ու չկարոտեմ ա՛յն ավազակին,
Որ շոգ է կոչվում։

19.XII.1959թ.
Թիֆլիս
 
✞❤Poghosyan✞❤Дата: Երեքշաբթի, 28.04.2015, 17:31 | Сообщение # 72
Генералиссимус
Группа: Օգտվողներ
Сообщений: 2058
Награды: 7127
Статус: Օֆֆլայն
Անցնում էիր:
Ողջ երեկոն քոնն էր կարծես,
Ողջ երեկոն` իր բույրերով ու ջերմությամբ:
Երկարափեշ եթե լիներ հագուստը քո`
Ես կասեի,
Որ երեկոն քարշ էր գալիս քո ետևից`
Քո հագուստի փեշի նման:
Սակայն կարճ էր հագուստը քո:
Եվ երեկոն
Ամփոփվում էր քո ծնկների ծալքերի մեջ`
Կարճ հագուստիդ կարճ փեշերի կարի ներքո…

Վերջալույսի արևը շեղ գտել էր քեզ
Ու շուլալվել քո հագուստի կոճակներին:
Վերջալույսի շեղ շողերի միջնորդությամբ
Երկարում էր քո ստվերը` հմայքի՛դ պես,
Ու քայլում էր քեզնի՛ց առաջ` հմայքի՜դ պես…

Եվ արթնացավ մեջս հանկարծ
Ինքնաձաղկման և ամոթի
Տարօրինակ մի ցանկություն.
Եթե կյանքում կա քեզ նման մի թանակություն
Ես ինչպե՞ս եմ կյանքին նայել էժան աչքով`
Ոչ թե անո՜ւշ մի հիացքով,
Այլ մի տըտի՛պ,
Հաճախ դա՛ռըն,
Նաև կծո՜ւ մի հայացքով:
Եվ ինչպե՛ս եմ հաճախ իջել-ստորացել`
Բարկանալու և դատելու աստիճանի,
Չարանալու և ատելու աստիճանի,
Ու թույլ տվել, որ նողկանքը տեղից հանի
Հիացմունքի՜ն:
Հոգով-սրտո՜վ ներողություն…

Այսուհետև, ինձ հավատա՜,
Է՜լ չպիտի ես խառնվեմ ո՛չ իմ գործին.
Է՜լ չպիտի այսուհետև
Հակվեմ կյանքի աղտ-աղարտի ծանրության տակ:
Առանց այն էլ ես հակված եմ բեռան ներքո
Ա՛յն վիթխարի երգեհոնի, որ ի ծնե
Սապատվել է իմ շալակին:
Թող հնչի նա՛:
Եվ անցիր դո՛ւ:

Միայն թե դու … «մե քիչ կամա՛ց գնա, գոզա՜լ»,
Որ քո կամաց և անշտապ քելքի չափին համաչափվի
Մեր խեղճ սրտի տրոփյունը հաճախակված,
Որ քո տեսքից հանգստանան աչքերը մեր,
Եվ քեզ թաքուն ունենալուց
Ջղերը մեր քիչ խաղաղվեն,
Ու երկարի այս անդորրը` շուքի՛դ նման,
Ու կարճանա հոգնությունը` փեշերի՛դ պես…
 
GENERALДата: Հինգշաբթի, 07.05.2015, 18:28 | Сообщение # 73
Շարքային
Группа: Օգտվողներ
Сообщений: 7
Награды: 0
Статус: Օֆֆլայն
9 9 25 25 9 9 Մեծագույն փիլիսոփա և բանաստեղծ 9 9 25 25 9 9
 
GENERALДата: Հինգշաբթի, 07.05.2015, 18:31 | Сообщение # 74
Շարքային
Группа: Օգտվողներ
Сообщений: 7
Награды: 0
Статус: Օֆֆլայն
Մենք քիչ ենք‚ սակայն մեզ հայ են ասում։
Մենք մեզ ո՛չ ոքից չենք գերադասում։
Պարզապես մենք էլ պի՛տի ընդունենք‚
Որ մե՛նք‚ միայն մե˜նք Արարատ ունենք‚
Եվ որ այստեղ է՝ բարձրիկ Սևանում‚
Երկինքը իր ճիշտ պատճենը հանում։
Պարզապես Դավիթն այստեղ է կռվել։
Պարզապես Նարեկն այստեղ է գրվել։
Պարզապես գիտենք ժայռից վանք կերտել‚
Քարից շինել ձուկ‚ և թռչուն՝ կավից‚
Ուսուցմա՛ն համար և աշակերտե˜լ
Գեղեցկի՛ն‚
Բարու՛ն‚
Վսեմի՛ն‚
Լավի˜ն…
Մենք քիչ ենք‚ սակայն մեզ հայ են ասում։
Մենք մեզ ոչ մեկից չենք գերադասում
Պարզապես մեր բախտն ուրիշ է եղել‚-
Պարզապես շատ ենք մենք արյուն հեղել.
Պարզապես մենք մեր դարավոր կյանքում‚
Երբ եղել ենք շատ
Ու եղել կանգուն‚
Դարձյա՛լ չենք ճնշել մեկ ուրիշ ազգի‚
Ո՛չ ոք չի տուժել զարկից մեր բազկի։
Եթե գերել ենք՝
Լոկ մեր գրքերով.
Եթե տիրել ենք՝
Լոկ մեր ձիրքերով…
Պարզապես մահն է մեզ սիրահարվել‚
Իսկ մենք ինքնակամ նրան չենք տրվել։
Ու երբ ճարահատ մեր հողն ենք թողել՝
Ու˜ր էլ որ հասել‚ որտեղ էլ եղել‚
Ջանացել ենք մենք ամենքի՛ համար.
Շինել ենք կամուրջ‚
Կապել ենք կամար‚
Ամե˜ն տեղ հերկել‚
Հասցրել բերքեր‚
Ամենքի˜ ն տվել մի՛տք‚ առա՛ծ‚ երգե՛ ր՝
Պաշտպանել նրանց հոգևոր ցրտից‚-
Ամե˜ն տեղ թողել մեր աչքից՝ ցոլանք‚
Մեր հոգուց՝ մասունք‚
Եվ նշխար՝ սրտից…

Մենք քիչ ենք‚ այո՛‚ բայց կոչվում ենք հայ -
Գիտենք դեռ չանցած վերքերից տնքալ‚
Բայց նոր խնդությամբ ցնծալ ու հրճվել.
Գիտենք թշնամու կողը մխրճվել
Ու բարեկամին դառնալ աջակից.
Դուրս գալ մեզ արված բարության տակից՝
Մեկի փոխարեն տասն հատուցելով…
Հօգուտ արդարի և արեգակի
Գիտենք քվեարկել մեր կյանքով նաև…
Բայց թե կամենան մեզ բռնի վառել՝
Մենք գիտենք մխա՛լ - և կրա˜կ մարել.
Իսկ եթե պետք է խավարը ցրել՝
Գիտենք մոխրանալ որպես վառ կերոն.
Եվ գիտենք նաև մեզ կրքոտ սիրել‚
Բայց ուրիշներին մի˜շտ էլ հարգելով…

Մենք մեզ ոչ մեկից չենք գերադասում‚
Բայց մեզ էլ գիտենք -
Մազ հայ են ասում։
Եվ ինչու՞ պիտի չհպարտանանք…
Կա՛նք։
Պիտի լինե՛նք։
Ու դեռ - շատանա˜նք։
 
GENERALДата: Հինգշաբթի, 07.05.2015, 18:33 | Сообщение # 75
Շարքային
Группа: Օգտվողներ
Сообщений: 7
Награды: 0
Статус: Օֆֆլայն
25 25 9 9 25 25 25 25 9 9 25 25
 
Ֆորում » Գլխավոր ֆորում: » Հայկական գրականություն » Պարույր Սևակ (Բանաստեղծություններ)
Էջ 5-րդ 7-ից«1234567»
Որոնել: